Christening party

Δύο μακριά τραπέζια στημένα παράλληλα και στον διάδρομο που σχηματίζεται ανάμεσά τους ανθοδοχεία φορτωμένα λουλούδια. Μάλλον γλαδιόλες. Οι μίσχοι τους εξέχουν μυτεροί γεμάτοι μπουμπούκια που δεν έχουν ακόμα ανθίσει και φαίνεται σαν να αγγίζουν τα σακάκια των ανδρών που είναι όλοι στραμμένοι προς τον φωτογράφο. Οι περισσότεροι φορούν πλατιές γραβάτες με διαγώνιες ρίγες ή ζακάρ. Όλοι έχουν καρφιτσωμένο στο πέτο τους ένα μεγάλο στρογγυλό μαρτυρικό βάφτισης που καταλήγει σε δύο κορδέλες. Μάλλον χρώμα μπλε, αφού το βρέφος που στέκεται κοκαλωμένο στην αγκαλιά της ηλικιωμένης γυναίκας το λέγαν Νικ. Είναι ο θείος Νικ. Ή ίσως ο ξάδελφος Νικ, αν υπολογίσει κανείς με ακρίβεια τις αλυσίδες της συγγένειας.
Ανάμεσά τους και ο μάγειρας καθισμένος είναι ο μόνος που δεν κοιτάζει προς τον φακό. Φοράει ακόμα τον ψηλό σκούφο της κουζίνας και ένα μαντίλι στον λαιμό του. Η γιορτή τελειώνει. Δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει. Είναι κουρασμένος. Τα τραπέζια είναι φορτωμένα άδεια πιάτα με τα πιρούνια ακουμπισμένα στο πλάι τους. Ποτήρια δε διακρίνονται πουθενά.
Περισσότεροι άντρες παρά γυναίκες. Πέντε σακάκια με γραβάτες στη σειρά και μετά κάποιο λευκό φουστάνι. Ίσως και γαλάζιο για την περίσταση. Μεγάλοι τετραγωνισμένοι γιακάδες και η φούστα κάτω από το γόνατο. Οι γάμπες στραμμένες προς το πλάι σε στάση γυναικεία. Μόνο δύο παιδιά. Κορίτσια με φορέματα με βολάν και ένα μεγάλο φιόγκο στο πλάι του κεφαλιού τους.
Στο βάθος δύο στενές πόρτες. Στη μια διακρίνεται μια λεπτή κουπαστή σκάλας. Η αίθουσα πρέπει να βρίσκεται σε όροφο. Δεν υπάρχουν παράθυρα. Δε φαίνονται παράθυρα. Μόνο δύο καθρέφτες φτιάχνουν τρύπες στον ταπετσαρισμένο τοίχο. Το σχήμα τους είναι ένας ασύμμετρος ρόμβος και το τζάμι είναι κομμένο σε ακτινωτούς σχηματισμούς που φαρδαίνουν προς τα πάνω. Εκεί φαίνεται το κεφάλι ενός άντρα από τη μεριά του τραπεζιού που δε χώρεσε στη φωτογραφία. Έχει όμορφα πυκνά μαλλιά, πυκνά φρύδια. Ακουμπάει τα δάκτυλά του λυγισμένα κάτω από το πηγούνι του.
Πάνω από την πόρτα στα δεξιά, εκεί από όπου φαίνεται το κάγκελο της σκάλας ένα ρολόι εκκρεμές σε χρώμα σχεδόν λευκό. Ο δίσκος του κομμένος στη μέση. Κι αυτό δε χώρεσε ολόκληρο στη φωτογραφία. Κανένας δείκτης δε διακρίνεται. Άρα η ώρα θα ήταν περασμένες δέκα. Μεσημέρι ή μεσάνυχτα. Κανενός όμως το πρόσωπο ―εκτός του μάγειρα― δεν είναι κουρασμένο. Το γλέντι μάλλον έγινε μεσημέρι.
Παρατηρώ την ημερομηνία. August 23, 1942. Βρίσκω πως ήταν Κυριακή. Βρίσκω πως είναι η μέρα που άρχισε η μάχη του Στάλιγκραντ. Το Στάλιγκραντ είναι πολύ μακριά. Η φωτογραφία είναι γεμάτη άντρες και κανένας τους δεν είναι ακόμα εντελώς Αμερικανός. Ούτε ίσως τόσο τακτοποιημένος, που να έχει ήδη παντρευτεί και να βρίσκεται εκεί με τα παιδιά του.
Μπροστά μπροστά με ολόκληρο το σώμα στραμμένο προς τον φακό του φωτογράφου οι main characters. Spyros και θεία Κάτε. Το μωρό τους στην αγκαλιά της γιαγιάς. Κοιτούν κατάματα τον φωτογράφο. Αγγίζονται ελαφρά στους αγκώνες τους. Αυτός μειδιά. Αυτή αφήνει ένα πλατύ χαμόγελο. Τα δόντια της κατάλευκα και το πρόσωπο αρυτίδωτο, φωτεινό μπροστά στα σκούρα μαλλιά της τραβηγμένα σε φουσκωτούς κότσους πάνω από τα αυτιά. Μια ογκώδης μπουτονιέρα είναι καρφιτσωμένη στο φουστάνι της πάνω στο στήθος. Η αγκράφα της ζώνης της γυαλίζει και έχει φύγει προς το πλάι, μισοκαλυμμένη από τις ζάρες του φορέματος.
Το δεξί της χέρι είναι ακουμπισμένο πάνω στα πόδια της. Η φούχτα της είναι κάπως σφιγμένη και τα δάχτυλα στραμμένα προς την παλάμη. Ο αγκώνας του αριστερού της χεριού όμως χάνεται πίσω από την πλάτη του εύσωμου άνδρα που είναι καθισμένος δίπλα της. Και μετά το μόνο που φαίνεται είναι οι άκρες των δακτύλων της, ή μόνο ο αντίχειρας με το νύχι βαμμένο μάλλον κόκκινο να περισσεύει κάτω από τη σφιχτή αγκαλιά ενός χεριού. Ο καρπός του χεριού του άντρα που βρίσκεται πίσω της βρήκε το δρόμο προς τα μπρος κάτω από τη μασχάλη της.
Κοιτάζω προσεκτικά τα χέρια τους όπως ενώνονται. Τα φωτογραφίζω και τα μεγεθύνω. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη. Ίσως είναι τα δικά της δάχτυλα που καθησυχάζουν το αντρικό χέρι.
Πάντως ο άντρας αυτός, ο μόνος άντρας χωρίς γραβάτα, ντυμένος με ένα ελαφρύ κοντομάνικο πουκάμισο, έχει το κεφάλι του ήρεμα στραμμένο προς το πλάι και κοιτάζει κι αυτός πιο ήσυχος από τους άλλους τον φακό του φωτογράφου.