Σε κάθε στάλα μύριζε θεομηνία...
Έτσι δημιουργήθηκε το πρόσωπό μου: μια σύνθεση γεωμετρίας όπου η οικογένειά μου τ’ άφησε όλα στην τύχη
Το τελευταίο κείμενο που έστειλε ο συγγραφέας στον «Χάρτη»
Στα φύλλα των δέντρων το μπλε φεγγάρι / Υπόσχεται εκπλήρωση ονείρων
Στα social media ανεβάζουν ένα σωρό φωτογραφίες και εγκώμια ξαναζωντανεύουν την απόλαυση των ποιημάτων σου στις σύγχρονες μέρες
Κάθε τόσο ανασήκωνε το βλέμμα του από τα απλωμένα στο τραπεζάκι βιβλία, προς το τεράστιο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου...
Ζει γιατί γράψαμε – χωρίς έστω τα ονόματά μας – ακόμη κι όταν δεν μας άφησαν να υπάρξουμε.
«Τέρας είναι όποιος δεν μπορεί / κατάματα το βλέμμα του να δει»
Το αίμα πάνω στο αίμα γνωρίζω/ και του homo sacer τα σπλάχνα, /τον μεγάλο, άγνωστο σκύλο του πόθου / και το βαθύ, ασίγαστο τραύμα
Όταν μαλώνουν οι διπλανοί περνάει αρνί από το σπίτι μας
Και μέσα της, ένα παιδί που είχε μάθει τι σημαίνει να χάνεις τον κόσμο, χωρίς να κάνει θόρυβο
«Κράτα το κάδρο λίγο πιο χαμηλά. Να φαίνεται και η θάλασσα», είπε. «Η θάλασσα φαίνεται έτσι κι αλλιώς», απάντησε εκείνη
