«Η ευθεία γραμμή» σκέφτεται «Αυτή είναι στην πραγματικότητα η ατέλεια που υπάρχουμε...»
Προσπάθησε να ορίσει ποια είναι τα υλικά και τα άυλα κι από πού προέρχεται το καθένα. Ποια καθορίζονται μέσα μας ποια απέξω μας...
Σφιχτά κρατά στα χέρια του κι ο Ορφέας των υδάτων / σαν άγιο δισκοπότηρο κύπελλο με νερό / γεμάτο από τη γαλανή ψυχή των αθανάτων
Δεν ήταν άνθρωποι καλυμμένοι. Ήταν άνθρωποι υφασμάτινοι. Όταν πέθαιναν, έμεναν μόνο κλωστές
Να μη λερώσει ο οίκτος το καλοσιδερωμένο πουκάμισο. Να μη ξεγυμνώσει η παρουσία του την κενότητα και τη ματαιοδοξία
Κάποιοι ισχυρίζονται πως, καθώς πέφτει η νύχτα στις κορυφογραμμές, ο άνεμος μεταφέρει ένα μοναχικό τραγούδι...
Σαν άκουσα την ιστορία αυτής της σχεδόν μαγικής κατασκευής σάστισα
Μη μου ζητήσεις ποιήματα / για πόλεις / που δε φεύγουν // Ποτέ / καμία τους δεν έμεινε―/ όχι πιότερο από λίγα χρόνια
Αφού στο είχε προείπει η Λιάνα, «γιατί ο Έρωτας έχει φτερά;»
Καθόμαστε και περιμένουμε την Ανάσταση (και πριν απ’ αυτή τον Θάνατο)
Από εδώ ξεκινούν / τα αληθινά ταξίδια
Η Μαρία βγαλμένη από άλλη δεκαετία: χρυσαφένια κυματιστά μαλλιά, παστέλ φούστα και 1.85 ύψος που δεν χρειάζεται ενισχύσεις
