To τριαντάφυλλο
Κι όσοι δεν είχανε στο στόμα τους τριαντάφυλλο
Για να ποτίσουν τα ούλα τους με αίμα
Εύκολα βγάλαν τον σκασμό και εύκολα δικάσαν
Και εύκολα αρνήθηκαν την παλαιά τους όψη,
Τότε που φόραγαν αγκάθια στα μαλλιά τους
Γιατί κραυγάζανε για ήλιο κι ουρανό.
Και τώρα που χτυπάει το κύμα
κι έχουν πετάξει τα αγκάθια απ' τα μαλλιά τους,
στέκουν ψηλά πα στο βουνό
Να βλέπουν που παλεύουμε
με μέδουσες και φίδια.
Ως πότε θα ουρλιάζουμε δεν ξέρω.
Κάποια στιγμή φοβάμαι μόνο
Μην φτύσω το τριαντάφυλλο απ' το στόμα
Και κάθομαι από ψηλά, να βλέπω τους πνιγμένους.
Ερωτική πράξη
Ισόπνοη λαλιά με θνησιγένητο παιδί, τον Ευφορίωνα
Γεννήθηκε απ' τον λόγο κι απ’ το αμάρτημα που κίνησε τη σάρκα.
Και ξάπλωσε η λαλιά γυμνόστηθη στο χώμα
Και γίνηκε τραγούδι
Και σαν το ακούσαν άνθρωποι έσβησε για πάντα
Καίει;
Έβαλα το χέρι στη φωτιά
Να δω αν καίει
Και κάηκα.
Πίστεψα πως δεν κατάλαβα σωστά
Και το ξανάβαλα.
Ξανακάηκα.
Θα το επιχειρούσα και τρίτη φορά
Αν δε μου έλεγες (εσύ)
Πως καίει.
Ωριμότητα
Οι λέξεις μικρές κι ανήμπορες
αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν
την πορεία των συμβάντων.
Χάνεται η εμπιστοσύνη μέρα με τη μέρα
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
φωνάζουν κάποιοι
Κι αφού δεν υπάρχει σκοπός
τα μέσα (εξ)αγιάζονται μόνα τους.
Τί γίνεται όταν το ωραίο το λέμε άσχημο, το άσχημο ωραίο,
το σάπιο ώριμο και το ώριμο σάπιο;
Δυστυχώς τα όρια στενέψαν ξαφνικά
κι ούτε που το καταλάβαμε
πως τα παιδιά σκοτώσαν τα παιδιά
και γίνανε μεγάλοι
και μας άρεσε που ωρίμασαν.
Δεν μας παίρνουν πια το κεφάλι με βλακείες
διαβάζουν ποίηση και προσπαθούν
ν’ αλλάξουν τον κόσμο.
Μεγαλώσανε.
[ Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Σάρκινη αναμονή ]
