Βαρέθηκαν να ατενίζουν και να σέβονται
εν θρόνω την Μητέρα Θεά
οι αρχαίοι της καμπής του χρόνου λαοί
βαρέθηκαν να σέβονται μιαν σκέτη, έτσι σκέτη μόνη
καθημένη
δίχως άλλα σύμβολα μητέρα
ει μή τον στάχυ, βέβαια· α! βέβαια, ο Στάχυς της Ζωής!
βαρέθηκαν την Γη Μητέρα, Δήμητρα
με μια Κόρη ίσαμε κει πάνω, νταρντάνα; πάντως νεάνιδα
και την άρπαξε ο κύρης του Κάτω Κόσμου Αϊδωνεύς
με τα κυδώνια και τα αηδόνια
όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα
μα πριν την ώρα μας;
δεν είναι κρίμα;
και λοιπόν;
μόλις στην ένθρονη εκείνη Θεά
―δες την πολλαπλασιασμένη ποσώς στα περίχωρα Νεαπόλεως
την Capua Vetere την παλαιά Καπούη―
μόλις τής αποδόθηκε το Θείον βρέφος
να βαστά στην αγκαλιά
νέο κύμα ενέσκυψε και όλοι μα όλοι
άνδρες και γυναίκες και παιδιά
γέροι και νέοι, μάνες και άτεκνες
λαοί απ’ άκρου έως άκρου της γης
συγκινήθηκαν
και σεβάστηκαν τούτην την
πρωτίστως Μάνα
con il frutto del suo segnio
να που βαστάζει βρέφος, να που το γαλουχεί
να που παίζει το στην αγκαλιά της
και τούτο εκειδά να αναπαύεται
να κοιμάται στον κόρφο της
να τρέφεται απ’ τον μαστό της
να μάς ευλογεί η δεξιά του
σε διάφορα στάδια του βίου
κι αλλού πάλι με τα σύμβολα του πάθους ένα γύρω
και αγγέλοι, ήτοι degli angeli o la Gancia
Μήτερ Άνασσα Πάντων Χαρά Πανάχραντε
σκέπε φρούρει φύλαττε
πάντας ημάς
