Εξάρχεια & άλλα ποιήματα

Νέτε Κρόελ
(Nete Krøll Eriksen) 
[Είμαι] «Δανή ποιήτρια, γράφω πεζογραφία. Έχω εκδώσει αρκετά βιβλία. Τη συλλογή χαϊκού Linjeform, το Η λάμψη της Anna Ancher, ποίηση για εικαστική καλλιτέχνη, αστυνομική ιστορία «Το παλτό». Δημοσιεύσεις σε διεθνή λογοτεχνικά περιοδικά. Να καταδύεσαι επίμονα στον λεκτικό καθρέφτη του νου / σε κάθε είδους καιρό και εκεί κατά καιρούς να βρίσκεις ένα αιώνιο τώρα / να δονείται στους στίχους είναι κάτι περισσότερο από ό,τι οι περισσότεροι είναι ικανοί να κάνουν. Προσπαθώ γι' αυτό. Το εκπαιδευτικό μου ταξίδι στο Δανικό Ινστιτούτο στην Αθήνα και στο ίδρυμα Valparaíso στην Ισπανία ήταν η αρχή ενός μεγαλύτερου ταξιδιού, το οποίο θα συνεχίσω να ακολουθώ.

Θνητότητα

Στα χνάρια του ταξιδιού ακούγεται μια κραυγή να
αναβάλεις το θάνατο να γκρεμιστείς σε
ανοιχτούς κάμπους απ’ τη βουνοκορφή του έρωτα
γιατί το πόδι μου στάζει στίχους της Σαπφώς
στη λάμψη στο διευρυμένο μονοπάτι του ναού
όπου το παραμύθι ξεπλένεται με ποίηση του παγκακιού
Πάνω απ’ τον ορίζοντα τα βλέμματα των νεκρών
με χαϊδεύουν με κελαρυστές θύμησες
για κάθε σοκάκι που πατάω
αφήνω το γέρασμα του κορμιού
πίσω από το γέρασμα των ψευδαισθήσεων των στίχων
νιώθω το θρόισμα της γυμνής καρδιάς μου
ν’ αποζητά απροστάτευτη τη δύναμη των λέξεων
που μαλακώνουν τη θνητότητά μου.

Εξάρχεια

Στα Εξάρχεια η ζέστη
φτιάχνει το ρυθμό της απ’ τη δίψα
με σταγόνες ευτυχίας
στο άγριο βογγητό των εξατμίσεων
στα δρομάκια όπου κάγκελα
και γκραφίτι σχηματίζουν
τα μοιρολόγια της πόλης σε χιλιάδες
χρώματα που στάζουν και οι άστεγοι
είναι συχνά ο τελευταίος σταθμός
τρεμάμενων ψευδαισθήσεων,
όπου παίρνεις ο ίδιος θέση στις ανιδιοτελείς
θέσεις του ταξιδιού του εκεί εσύ κολλάς
σε εσωτερικούς μύθους όπου ο ηγέτης
σε προδίδει και παίζει κρυφτό
με τις σημειώσεις της έκστασης του νου του
που αναπαύεται ανέμελα απλά και μόνο
στην αύρα απ’ τ’ ανάλαφρο καθρέφτισμα στα φύλλα
και εσύ ξεπλανεύεσαι στον αφρό της μπίρας
από έναν νεαρό μπάρμαν που λάμπει ανάμεσα
στο καλλιτεχνικό υφάδι του μπαρ
με ελικοειδή σκαμπό και το σύνθημα
«tourist our struggle is not your
Entertainment» πλάθει εσωτερικά
τραγούδια διαμαρτυρίας και θυμίζει
διαδηλώσεις της νεολαίας
στο κυμάτισμα της κόκκινης σημαίας αλλά
σήμερα εκείνη χλομιάζει στις δίπλες της απληστίας
και ο ήχος της γλυκιάς φωνής της μητέρας μου
για θέση για όλους όπου μένουν η θλίψη και η
φτώχεια είναι αντίλαλος απ’ το παλιό μεγαλείο
αλλά εγώ δεν είμαι η προφυλακή της επανάστασης παρά
μονάχα μια ονειροπαρμένη ποιήτρια που ψάχνει
τη διακήρυξη του μυαλού μου στα μπαλκόνια του νότου
για να βουτήξω τη λεπτή γυμνή μου κόρα
και να μυρίσει ο κόσμος La Vie en Rose
χωρίς φίλτρο αλλά φέρνει νέες στρώσεις
στους θύλακες της ψυχής για να πέφτουν
οι ιστορίες της ζωής σαν λεπτό ψιλόβροχο
στην ομπρέλα του μπαρ και τα λόγια μυρώνουν
τι σιωπηλά σαν το γύρισμα μιας σελίδας
στις φωτογραφίες των δασκάλων μου
το βράδυ πέφτει στην ανταρσία
στις προσόψεις παίζει σαν τα
δάκρυα του μπουζουκιού στα μεγάφωνα
κι εσύ ξεχνιέσαι ακούγοντας
τα φλογερά λόγια του νέου φοιτητή
για τον κόσμο που πρέπει ν’ ανοίξει
και για μια στιγμή γίνομαι θύμα ονειροπολήσεων
που ζουν και αναπνέουν στον παρδαλό αγώνα των Εξαρχείων
για την διαφορετικότητα και την ποικιλία
αλλά ξυπνάω κι όπως πάντα
τα φώτα της Αθήνας είναι ο ονειρικός μου ξεναγός
και οι άγριοι αστυνομικοί με τις ασπίδες,
που στέκονται στη γωνία μιλάνε χαμηλόφωνα
ενώ κοιτάνε ολόγυρα τους
απότομους δρόμους και δεν μοιάζουν να
είναι ετοιμοπόλεμοι
κι εγώ έχω την αφέλεια να πιστεύω
πως το κουβάρι των σκέψεών μου
στο λυγερό αγωνιστικό πνεύμα τούτων των αράδων
αντηχήσει κάπου αλλά σύντομα
θα πάρω το λεωφορείο για το Ινστιτούτο της Δανίας
θα ξαπλώσω σε όμορφα σεντόνια όμως μέσα μου
κυλάει ένας ανοιγμένος ουρανός χωρίς τυράννους δεσπότες και θεούς
όπου ακόμα και η παραμικρή πληγή δεν
πετάει τυφλά προς τις πύρινες στήλες
του κακού και πριν πέσω
ζωγραφίζω τα δικά μου γκραφίτι που έχω μέσα μου
και χαιρετίζω τα Εξάρχεια με χιλιάδες
στίχους, εκεί που γράφεται το τραγούδι των φοβισμένων
στη λάμψη ενός αγώνα θα έχω πάντα
το σπίτι μου και θα πιστεύω μια στάλα
στο ότι ο ρυθμός του αίματος που θυσιάζεται δεν παραδίνεται.

Ψιλόβροχο

Το θρόισμα των φοινίκων σαν τις
χίλιες και μια νύχτες ακούει
το ήρεμο παχνιασμένο μου δάκρυ με χαϊδεύει
με μια πύλη σε ανάσες
στίχων στο ψιλόβροχο.

Η θεία Έλνα

Η θεία Έλνα δεν έκανε ποτέ παιδιά
Η θεία Έλνα έζησε με την προγιαγιά
το περισσότερο της ζωής της

Η θεία Έλνα θα είχε σίγουρα
στο νου της κάποιον νεαρό
όμως η προγιαγιά
της το έκοψε μαχαίρι

Η θεία Έλνα είχε
μπόλικα αδέρφια
και μια χωρισμένη μάνα
Ένα απ’ αυτά πήγε στην Αμερική
και τ’ άλλα μάλλον σε ορφανοτροφείο.

Η θεία Έλνα ήθελε να γίνει τραπεζική υπάλληλος
όμως αυτό τότε δε γινότανε
Έτσι η θεία Έλνα έπιασε δουλειά σε εκδοτικό
και τα Χριστούγεννα της έρχονταν βιβλία με το ταχυδρομείο.

Η θεία Έλνα καθότανε στο διαμερισματάκι τους
και σέρβιρε φαγητό και καφέ
ενώ η προγιαγιά την κοίταζε
πίσω απ’ τα στρογγυλά γυαλιά της

Η θεία Έλνα ήθελε να βάλουν μπάνιο
στην παλιομοδίτικο διαμέρισμά τους
αλλά η γιαγιά έλεγε ότι δεν το χρειάζονται.

Η θεία Έλνα φορούσε πάντα φόρεμα
και στα γεράματα σκεφτότανε
να βάλει στην άκρη για κάνα παντελόνι
για το χειμώνα
Αλλά τη δυσκόλευε φοβερά.

Η θεία Έλνα έκανε μπαλέτο
όταν ήταν νέα βρήκα μια φωτογραφία
ζωγραφισμένη σ’ έναν δίσκο από σερβίτσιο
με τη θεία Έλνα κοριτσάκι του μπαλέτου

Η θεία Έλνα είχε ένα καλυβάκι στην εξοχή
μαζί με την προγιαγιάπλάι στης γιαγιάς και του παππού

Εκεί μαζεύαμε βατόμουρα το καλοκαίρι

Η θεία Έλνα στο τέλος αναγκάστηκε
να βάλει την προγιαγιά στο γηροκομείο

Η θεία Έλνα μου έκανε δώρο μια χρυσή καρδιά
με το όνομά μου στα βαφτίσια μου
που χάθηκε με τον καιρό

Η θεία Έλνα πέθανε μια ανοιξιάτικη μέρα
όταν βγήκα για λίγο
απ’ το θάλαμο του νοσοκομείου

Της θείας Έλνας τα κοσμήματα τα έκλεψαν
μια παραμονή Χριστούγεννα στης μαμάς
ενώ εμείς κάναμε ρεβεγιόν κάπου αλλού

Η θεία Έλνα ήταν η καλοκαιριάτικη αγκαλιά

των σχεδόν ξεχασμένων παιδικών χρόνων.