Zωρζ Χαλδάς: τέσσερα ποιήματα

Gustav Wunderwald, «Fabrik von Loewe & Co.» (Moabit), 1926
Gustav Wunderwald, «Fabrik von Loewe & Co.» (Moabit), 1926

Ω χώρα της σιωπής!

Να το τρένο της νύχτας

Τέλος καλοκαιριού

Στέκομαι ορθός

Και ξαγρυπνώ

Σαν ένας γιγάντιος, άρρωστος κορμός

Έχω μάτια γεμάτα μέλισσες

Aλλά κοιτάζω το βουνό

Και την πεδιάδα και την πόλη

Όλη αυτή τη χώρα μου

Που δεν υπήρξε χώρα μου

Μια ζωή στην οποία ήμουν

έτοιμος να κερδίσω

Αλλά ποτέ δεν κέρδισα

Και μόνο όμως ν’ ατενίζω

Τη χώρα αυτή του γλυκασμού

Με τ’ ακρωτήρια, με τις λίμνες

Με τα χωριά σαν περιδέραια

Στη νύχτα. Τους αυτοκινητόδρομους

Τους τακτικούς της ήχους

Εγώ που ήθελα να τα πω όλα

Σ’ αυτό το τέλος του καλοκαιριού

Να μιλήσω δεν μπόρεσα.

Αντί-Νάρκισσος

Τρέμω
Κοιτώντας αυτό το νερό που μου επιστρέφει το πρόσωπό σου
Και τρέμω αντιμέτωπος με έναν πόθο στον οποίο αναμιγνύονται
Η θάλασσα κι ο ουρανός
Αυτό το λίγο που είναι τα χέρια μας του σήμερα και του χθες
Αυτό το λίγο που μας έχει δοθεί να ζήσουμε  στην πλάση
Αλλά αυτό το λίγο, που είναι το παν, είναι το μόνο που μπορώ για σας λέει το φως
Κρατήστε με στα μάτια σας
Το νερό θα είναι πιο βαθύ και το σιτάρι πιο ευτυχισμένο.

Βροχή

Βρέχει, όταν είσαι εδώ, την πιο γλυκιά βροχή
Στα δέντρα στα λουλούδια
Βρέχει σε όσα πεθαίνουν και σε όσα δεν πεθαίνουν
Βρέχει σε κάθε απουσία αλλά και σ’ αυτήν την ελαφριά πληγή, την παρουσία
Βρέχει στις κυριακές μας
Στα δέντρα στα κλαδιά
Βρέχει σ’ αυτό που υπήρξε το θάρρος και η στάχτη
Στο κρασί στο ξημέρωμα σε όσα μοιραζόμαστε
Εσύ είσαι η γλυκιά βροχή
Κι εγώ είμαι η όχθη

Χειμερινή εκστρατεία

Φοίνικες ένας λεπτός αέρας θήλαζε τη σιωπή
Νεκροί στρατιώτες για πατρίδες μακρινές και για παλιές σημαίες
Απ’ το χιόνι τον πόνο τα δάκρυα μας τρέχανε
μητέρα, θυμάσαι;
Τι θα έκανες εσύ σ’ εκείνη την πορεία;
Στις άκρες των δασών έβλεπα τα χωριά
Το βουνό – ήχος δεν ακουγόταν
Πατρίδες πατρίδες πικρές όπου μόνο ο άνεμος μιλούσε
κι ο πάγος σκληρός ωσάν απόστολος
Πέτρος
Εκείνος που απαρνείται
Η αλήθεια λεπτή κρυσταλλιασμένη κρούστα, ράγιζε
Κι όποτε επέστρεφε η αυγή του κρύου αυτού χειμώνα
Όλοι οι στρατιώτες έσβηναν για δεύτερη φορά.

Zωρζ Χαλδάς: τέσσερα ποιήματα

O Ζωρζ Χαλδάς (Georges Haldas, 1917-2010), γιος ενός Έλληνα και μιας Ελβετίδας, έχει αναγνωριστεί στην Ελβετία και τον γαλλόφωνο κόσμο ως «μετρ» του χρονικού και της αυτοβιογραφίας, με πλούσιο συγγραφικό έργο, αλλά παραμένει εντούτοις ουσιαστικά άγνωστος στην Ελλάδα. Από τις 14 ποιητικές συλλογές, τα 37 χρονογραφήματα, τα δοκίμια και τα Ποιητικά Τετράδια που άφησε πίσω του, μόνο ένα βιβλίο του (εξαντλημένο σήμερα) έχει μεταφραστεί στα ελληνικά: Το σπίτι στην Καλαβρία (από τις εκδόσεις Δόμος, το 1992). Ο Χαλντάς έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Κεφαλονιά. Όταν ήταν εννέα ετών η οικογένεια μετακόμισε στη Γενεύη, όπου ο Χαλντάς έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ποιητής, δοκιμιογράφος, σεναριογράφος, διορθωτής, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, έχει επαινεθεί ιδιαίτερα για τη βαθιά του γνώση της παγκόσμιας λογοτεχνίας και την ιδιαίτερη ματιά του στα πράγματα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
 

αυτόν τον μήνα οι εκδότες προτείνουν: