Συγκερασμός μεγάλων τεχνιτών

ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Περάσαμε την αγορά και ύστερα φτάσαμε κάτω από τις στοές που υπάρχουν γύρω από την πλατεία του Ντονόμο. Η μητρόπολη υψωνόταν μέσα στην ομίχλη λευκή και βρεγμένη.
Θέλεις να μπούμε; Όχι, είπε η Κάθριν.
Εξακολουθήσαμε τον δρόμο μας, ένας στρατιώτης στεκόταν όρθιος με την φίλη του κάτω από μιαν αψίδα. Περάσαμε από κοντά τους, ήσαν αγκαλιασμένοι κι εκείνος την σκέπαζε με το μανδύα του.
―Είναι σαν κι εμάς, είπα.
―Κανείς δεν είναι σαν κι εμάς, είπε η Κάθριν …….

(Μτφρ. Γ. Παπαγεωργίου)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΑΝΤΙ ΝΑ ΦΩΝΑΣΚΩ

…Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας
Απ’ τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απ’ τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Κ.Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση
και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών.
Αν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει,
κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών.

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΟΑ: ΕΤΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΚΑΕΪΡΟ

Αν σαν έρθει η Άνοιξη
Έχω ήδη πεθάνει
Τα λουλούδια το ίδιο θα ανθίσουν
Και τα δέντρα το ίδιο πράσινα θα είναι με την περασμένη άνοιξη
Καμιά πραγματικότητα δεν με χρειάζεται
Αισθάνομαι χαρά απέραντη
Σαν σκέφτομαι πως ο θάνατος μου δεν έχει καμία σημασία

(Μτφρ. Μαρία Παπαδήμα)