ΣΟΥΒΕΝΙΡ ΓΙΑ ΓΗΡΑΙΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ
Φωτογραφία του απ’ το ’80, με φόντο το σχολειό του, κάποιος τού έστειλε.
Πόσα από τότε αλλάξανε ―̶ πρόσωπα, πράγματα, ήθη…
Μα αυτό που πιο πολύ τον ξάφνιασε ήταν το κοντράστ
της μυγδαλιάς του φλεβαριάτικου προαυλίου με τα μαλλιά του.
ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ
― Τα ευνουχισμένα, από κηπουρών ψαλίδια,
των κήπων φυτά και δενδρύλλια.
― Οι αφρόντιστες, μεστές μικροβίων στέρνες,
ξεπεσμένων βροχών καταφύγια.
― Οι φρέσκες, καφετιές των κυνηγών φυσιγγιοθήκες,
τατουάζ αιμάτινα στο σώμα του Σεπτέμβρη.
― Τα πανικόβλητα από υψικαμίνους πουλιά,
που αραξοβόλι ζητούν στου Βοριά το λημέρι.
― Τα περιφερόμενα οστών και εικόνων θαύματα,
του εγκεφάλου μας τις ρηχές αυλακώσεις ευλογώντας.
― Η πλάστιγγα της Θέμιδος, τους θωρακισμένους χαϊδεύοντας,
τους αθωράκιστους ποδοπατώντας.
― Οι τηλεοπτικές κουρελούδες, ξέφτια εικόνων και λέξεων,
που απάνω τους τα βήματα της ζωής σκοντάφτουνε.
― Τα ξερά φύλλα που, απ’ των δρόμων τα ρείθρα,
τα χλωρά των κλαδιών φυντάνια κοιτάζουνε.
― Οι μέδουσες που, οξυγόνο στους βυθούς αναζητώντας,
απ’ των ψαριών τα σπάραχνα το κλέβουν.
―̶ Οι παίκτες που, της αξιοκρατίας την τράπουλα σημαδεύοντας,
στο καζίνο της αγυρτείας θριαμβεύουν.
