Ξεροψημένο, αφύγραντο το στόμα,
με τα μικρά του δόντια κάτασπρα,
ανήλεα δάγκωσε την αθωότητά μας.
Έξι, επτά χρονών παιδιά, χαρούμενα
καθρεφτιζόμασταν
σε ανοξείδωτα μαχαιροπήρουνα
και ασορτί πιατέλες.
Ώσπου, σε μια στιγμή, σούβλισε η φρίκη το μυαλό μας
κι ούτε που ανέστησε η μαμά
τη δόλια την ελπίδα μας,
πως τάχα λάθος κάναμε
κι ακόμη βέλαζε η Κανελιώ
στην αποθήκη του παππού.
Η Κανελίτσα, που έπινε
απ’ τα παροπλισμένα μπιμπερό μας
και έδινε σάλτους της χαράς
κάθε που μας αντίκριζε
με βλέμμα υγρό και ευγνώμον.
Κάτι είπε κάποιος για το έθιμο
κι άλλος για τον συμβολισμό συμπλήρωσε.
Ωστόσο, ήταν αδύνατον να το χωνέψουμε.
Πώς δηλαδή ο άνθρωπος θυσίαζε τους άδολους
χωρίς ούτε τα μάτια να τους κλείνει.
Αυτά, θολά, θανατερά, πάντα να μας καρφώνουν
μέσα από την κεραμική γάστρα της προδοσίας.
