Τότε ακόμη ντρεπόμουν. Όχι όπως τώρα που τα χαζεύω με τις ώρες, τα φωτογραφίζω με το κινητό ή τα ξεκολλώ προσεκτικά γυρνώντας το μισό σιλοτέιπ από τη πίσω μεριά για να μη καταστραφούν.
Στην αρχή δεν είδα τίποτα ― ή σχεδόν τίποτα. Μπορεί να ΄θελα να διώξω τη λύπηση για την ηλικία ―πάνω κάτω στα χρόνια μου― ή να μου φάνηκε αδιάφορο το κοινότυπο όνομα. Κοντοστάθηκα στην επόμενη κολόνα. Σίγουρα με σόκαρε το σκέτο «η μητέρα», χωρίς καν το κλισέ «οι συγγενείς και οι φίλοι».
Εννοείται τον θυμήθηκα, λίγο μεγαλύτερος στο σχολείο, ανάμεσα σε μένα και τους πολύ μεγάλους. Αδύνατος και κοντούλης. Δεν ξέρω πώς είχα καταλάβει ότι ήταν ορφανός. Νομίζω τον είχα ακούσει να λέει ότι είναι αρειανός «σαν τον μπαμπά μου που πέθανε». Τουλάχιστον όχι λόγω Γκάλη, σκέφτηκα για να διατηρήσω ένα αδιόρατο ίχνος συμπάθειας. Βέβαια και η μάνα του φαινόταν από μακριά ότι ήταν χήρα. Ερχόταν τακτικά στο σχολείο για να δικαιολογήσει απουσίες. Ένας φίλος μου από την τάξη του, μου 'χε πει πως έλειπε σε άκυρες μέρες χωρίς να είναι άρρωστος. Αν και δεν του το 'χαν, οι άλλοι νόμιζαν ότι έκανε περίεργες κοπάνες. Στον απουσιολόγο έλεγε κάτι κουλά τύπου «εμείς τώρα έχουμε τα Φώτα» ή ότι κάθισε σπίτι γιατί γιόρταζε ― αν και Δημήτρης, μέσα Νοεμβρίου, τρέχα γύρευε. Τώρα θυμάμαι ότι τη χρονιά που τέλειωνε, λίγο πριν τη μεγάλη βδομάδα, κάποιοι γι' αστείο είχαν γράψει με μαύρο μαρκαδόρο «Οι παλαιοημερολογίται του σχολείου ευχόμεθα καλή Πρωταπριλιά κι ευτυχισμένο το καινούργιο Πάσχα». Την άλλη μέρα ο διευθυντής τον έβγαλε, και καλά τυχαία, να πει την προσευχή και ως θεολόγος πέταξε ένα «αιρετική δράσις στο σχολείο αυτό δεν είναι ανεκτή» συμπληρώνοντας ντεμέκ με νόημα «ούτε για αστείο». Κρύος. Σημασία δεν δώσαμε.
Πώς και γιατί βρέθηκε στη δεύτερη δέσμη, άγνωστο. Την ιατρική πάντως δεν την έπιανε ούτε με σφαίρες. «Δεν πειράζει, θα πάω στην Παστέρ» τον άκουσα λέει εκεί που βλέπαμε τα μόρια ― οι μεγάλοι με αγωνία, εμείς για κουτσομπολιό. «Ωραία νοσοκόμα θα γίνεις» κορόιδεψε ο συνήθης μαλάκας που είχε μείνει μετεξεταστέος, αλλά ήταν ο πρώτος από μας που ξυρίστηκε στη δευτέρα γυμνασίου.
Περπατούσα πια στην Όλγας. Στη βιτρίνα του Δαραβίγκα το κηδειόχαρτο κούμπωσε μνήμη και λοιπές πληροφορίες. Νεκρώσιμη ακολουθία στον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών των ΓΟΧ, περιοχή (που αλλού;) Χαριλάου, επάγγελμα διασώστης ΕΚΑΒ. Αιτία θανάτου «υπερβολική δόση ετερότητας», σκέφτηκα ο εξυπνάκιας.
Τάχυνα το βήμα γιατί είχα αργήσει.
