Τώρα που λείπεις από τις μόνιμες στήλες
θυμάμαι εκείνον τον χάρτη της γεωγραφίας
κρεμασμένο δίπλα στον μαυροπίνακα
έδειχνε ένα σημείο ο δάσκαλος με τον χάρακα
τόσο κοντά με άλλα στο ανάγλυφο το τοπίο
μα και τόσο απόμακρο για μας
τι νά 'ταν; Τι; κει πάνω στα βουνά;
Τότε σηκώθηκε από την γαλαρία ο «γκολ- κεραυνός»
με δεμένο όπως πάντα το κεφάλι του
από ακούσια χτυπήματα και εκούσια πεσίματα
―μονότερμα παίζοντας με τις ώρες στην απέναντι αλάνα―
κι είπε «κύριε, το βλέπω κι εγώ αυτό
αντίκρυ απ ‘ την παλιά παραλία»
Τώρα λείπεις κι εσύ απ την παλιά την παραλία μα επιμένεις
Ραγιάς
που βλέπει το άγρυπνο πράσινο μάτι
ενός άχρονου ραδιοφώνου
ακούγοντας την παρατεταμένη εκπνοή μιας εποχής
ακυρώνοντας την ληξιπρόθεσμη μνήμη
