Τι κρίμα που δεν είμαι στρουθοκάμηλος
να κρύβω το κεφάλι μου βαθιά
φυτεύοντας
τα λάθη μου στο χώμα.
Προς το παρόν
χαμένος στον λαβύρινθο
φοράω μια στολή του Αστερίωνα
το εκκρεμές της νύχτας
ικετεύοντας
να ξημερώσει, να τα πλύνω στον καθρέφτη
Αδύνατον να τα ξεφορτωθώ.
Σε μια παρτίδα τένις ανελέητη
ανάμεσα σε ξύρισμα και χτένισμα
τα σφάλματα μπαλάκια ανυπόμονα
γκελάρουν στο απροσπέλαστο γυαλί
εντέχνως επιστρέφοντας σε μένα.
Τα χώνω τότε κάτω απ' το χαλί
εδώ θα ζήσουν ασφαλή
αναλογίζομαι, αλλά
το πάτωμα φουσκώνει και σκοντάφτω.
Εντέλει, είπα να τα ρίξω στον υπόνομο.
Αλίμονο!
Τινάχτηκε στον δρόμο το φρεάτιο
διακοπή κυκλοφορίας στην Κλαυθμώνος
οι οδηγοί βλαστήμαγαν κορνάροντας
κι εγώ γονατιστός να τα μαζεύω.
Τώρα, τα παίρνω αγκαζέ στην αγορά
γαβγίζουν στο μυαλό, μα δεν δαγκώνουν.
Και τι πειράζει που δεν είμαι στρουθοκάμηλος;
Έτσι κι αλλιώς, στο χώμα θα πεθάνουν.
