Θα ΄θελα να είμαι η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων,
αλλά να έχω το δικό μου όνομα.
Να με φωνάζουν «Εκείνη που δεν ξύπνησε»,
να σέρνω πίσω μου ένα καθρέφτη σπασμένο
και ένα ρολόι που χτυπάει μονάχα προς τα μέσα.
Το τσάι μου να είναι μαύρο σαν μνήμη,
ο λαγός να έχει μάτια από γρανίτη,
και κάθε φορά που θα γελά ο Καπελάς
να σβήνει ένα άστρο από τον ουρανό
Στους τοίχους θα ανασαίνουν πορτρέτα
θα μου ψιθυρίζουν πράγματα που δεν έγιναν ποτέ
και εγώ θα ζω μέσα τους
σ’ ένα δωμάτιο χωρίς έξοδο
μόνο καθρέφτες.
Κάθε φορά που θα λέω ποια είμαι,
Ένα κομμάτι μου θα λιώνει,
Ώσπου στο τέλος να μείνει μόνο η σκιά
να πίνει το φως μου από το πάτωμα
και όταν όλα θα σωπάσουν
θα ακουστεί μια φωνή να λέει
η Αλίκη έφυγε,
μα εκείνη με το δικό της όνομα ακόμη πέφτει.
