Όλοι ξεκαρδίζονταν στα γέλια με την παρουσία του στη σκηνή. Το εκκεντρικό κόκκινο κοστούμι του γεμάτο πολύχρωμα μπαλώματα σε ρομβοειδές σχήμα, το δίκοχο καπέλο του, που τον έκανε να μοιάζει με κερασφόρο ζώο, και η ουρά αλεπούς που κρεμόταν από αυτό συμπλήρωναν την κωμική εικόνα του. Οι γκάφες του, το βάδισμα στις άκρες των δακτύλων του και η υποταγή του στα θελήματα της Κολομπίνας τον έκαναν καθόλα συμπαθή.
Εκείνος μέσα από τη μάσκα του παρατηρούσε το αυστηρό σχήμα των χειλιών να μεταλλάσσεται σε μειδίαμα και έπειτα σε σπαρταριστό γέλιο.
Άλλη μία παράσταση με τεράστια επιτυχία.
Εκείνη τη μέρα όμως ένιωθε το κεφάλι του βαρύ. Ένα πλάκωμα στο στήθος. Η ανάσα του βαριά. Κατευθύνθηκε προς το καμαρίνι του να μαζέψει τα λιγοστά υπάρχοντά του και έπειτα να τραβήξει για το σπίτι.
Πλήθος θαυμαστών στέκονταν απ' έξω. Χειροκροτούσαν, του έσφιγγαν το χέρι με θαυμασμό. Ώσπου μια φωνή ακούστηκε: «Κάνε μας να γελάσουμε, Αρλεκίνε».
Και οι φωνές ενώθηκαν. Υψώθηκαν. Έγιναν ορμητικός χείμαρρος. Ζητούσαν. Απαιτούσαν. «Κάνε μας να γελάσουμε». Κι εκείνος βυθισμένος μέσα στην εκκωφαντική και αδηφάγο βοή πάσχιζε να ανασάνει.
Σιωπή.
Ξάφνου ο Αρλεκίνος με επιδεξιότητα κάνει μια ευτράπελη χορευτική φιγούρα.
Το γέλιο τους μοιάζει με λυγμό.
Φεύγουν.
Μένει μόνος.
Κοιτάζεται στον ολόσωμο καθρέφτη της κουίντας και πάει να βγάλει τη μάσκα του. Προσπαθεί. Εκείνη όμως αντιστέκεται. Κολλά στο πρόσωπό του. Την τραβά με μανία. Τα νύχια του σκίζουν το δέρμα. Ρυάκι αίμα κυλά κάτω από το μαύρο προσωπείο. Μάταιος κόπος.
Δεν μπορεί πια να βγει.
