Η συγγραφέας Μαρία Μανωλοπούλου χρησιμοποιεί έναν ιδιαίτερο τρόπο αφήγησης και περιγραφής του χωροχρόνου μέσα στον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή της νουβέλας. Η γραφή της μιας ανάσας, οι κοφτές προτάσεις που μεταδίδουν το συναίσθημα αβίαστα και ένα λεξιλόγιο καθαρό, δίχως επιτηδευμένα νοήματα, συνθέτουν μια τηλεγραφική αφήγηση με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Πάνω σε αυτά τα χαρακτηριστικά χτίζεται ο πυρήνας του έργου Τη μέρα που πέθανε ο Bowie. Από τον τίτλο κιόλας γίνεται εμφανής η πρόθεσή της να μυήσει τον αναγνώστη στο σύμπαν του Bowie. Ωστόσο, αυτό δεν υλοποιείται μέσα από μια απλή παράθεση συγκεκριμένων γεγονότων· η συγγραφέας δανείζεται στίχους, φράσεις και στοιχεία από τη ζωή και την προσωπικότητα του Bowie, τα οποία αποτυπώνει σαν χνάρια ανάμεσα στις λέξεις. Ο αναγνώστης γίνεται έτσι πρωταγωνιστής ενός μουσικού αντικατοπτρισμού που συνοδεύει την πορεία των ηρώων.
Οι ήρωες «αρπάζουν» τον θάνατο ενός ειδώλου και τον μεταμορφώνουν σε μια προσωπική παράταση ζωής. Το τυχαίο μοιάζει να καθορίζεται από έναν αστάθμητο παράγοντα που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμενε αθέατος. Ο θάνατος του Bowie δεν λειτουργεί μόνο ως αφορμή της αφήγησης, αλλά και ως σημείο καμπής που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες αντιλαμβάνονται τη ζωή τους.
Η Άβα και ο Φοίβος ακολουθούν το πεπρωμένο, αποποιούνται τη φθορά και βυθίζονται στα βήματα μιας νέας πραγματικότητας, αναζητώντας την ανάσα του φωτός. Η νουβέλα θέτει το ερώτημα αν ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του έπειτα από ένα γεγονός που διαταράσσει βίαια την εσωτερική του ισορροπία ή αν παραμένει εγκλωβισμένος στο παρελθόν. Πάντα θα υπάρχει η ευκαιρία για το ξεκίνημα μιας ολιγόλεπτης ζωής που, με λίγη τύχη, μπορεί να κρατήσει για χρόνια.
Αυτή είναι και η τομή του έργου: δύο χρόνοι και δύο υπάρξεις· κι ύστερα ξεκινά να παίζει η μουσική του Bowie. Οι νότες αγγίζουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στην κλιμάκωση της πλοκής γεννιέται μία παρτιτούρα, όπου οι νότες φορούν κατάσαρκα το ανθρώπινο σφάλμα, που κατά βάθος αποτελεί τη σωτηρία.
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι και ο ρόλος της αγάπης, η οποία εισβάλλει στη ζωή των ηρώων και τους οδηγεί στην κάθαρση. Λειτουργεί σαν από μηχανής θεός, σαν γλυκό αλάτι που θρέφει μια αιωνόβια πληγή. Οι ήρωες την ακολουθούν δίχως φόβο και σμιλεύουν πάνω στην αέναη πλάση έναν δικό τους κόσμο.
Η Μανωλοπούλου έγραψε μία ιστορία που φέρνει τον αναγνώστη πιο κοντά σε εκείνη την αθέατη πραγματικότητα που συχνά ξορκίζεται, επειδή η σκληρή και άγρια πλευρά της προκαλεί φόβο. Το μουσικό κάτοπτρο του David Bowie γίνεται ένας τόπος εσωτερικής αναμέτρησης.
Στο τέλος, μέσα από τη φράση:
«Αν ο χρόνος γύριζε πίσω·
ποτάμι που ξαναβρίσκει την πηγή του,
θα μ’ αγαπούσες;»
η συγγραφέας μάς ταξιδεύει πέρα από το ιδεατό, και τον τετριμμένο ορίζοντα της καθημερινότητας.
