Κάποιο καλοκαίρι γέμισες με άβυσσο
τις αποθήκες των αισθήσεων.
Από την πρώτη κιόλας ματιά
οι συνήθειες γκρεμίστηκαν.
Τα απαρέμφατα έχασαν την αξία τους
και ο ετεροκαθορισμός άρχισε να χτίζει τις βάσεις του.
Όχι, δεν υπάρχει τέλος στη φωτιά.
Κάθε μέρα που περνά
λαμβάνει χώρα μια απειρο-ελάχιστη δαγκωματιά
στο ίδιο, δηλητηριώδες μήλο.
Μήπως, έτσι, γίνει συνήθεια
αυτή η προσκόλληση στον εφιάλτη
από τρικυμία και αλμύρα.
Κάποιο καλοκαίρι ο έρωτας μαγκώθηκε στα βράχια.
Μαζί του κι όλα τα γράμματα που μείναν στο συρτάρι
οι ανείπωτες λέξεις που εξάντλησαν κάθε όριο υπομονής
που μεταμορφώθηκαν απλά σε άρρυθμη αναπνοή.
Αυτές οι ματιές, μόνο πόνο μαρτυρούν.
Αυτά τα βέλη, φαίνεται να χάνουν ολοκληρωτικά τον έλεγχο.
Το ξέρεις
οδεύεις πρόσω ολοταχώς σε απύθμενο γκρεμό.
Ένας εύκολος στόχος
ένας παράδεισος ανάμεσα στα στήθη
ίσως, μοναδική ελπίδα ―ή στοίχημα―
για Σένα
η σταυρωμένη μοναξιά του ανικανοποίητου.
Εκείνο το καλοκαίρι ένα ταξίδι έλαβε τέλος
με φόντο μία συνηθισμένη δύση.
Από τότε, είναι λιγοστοί αυτοί που σε θυμούνται.
Οι εποχές ξαναγεμίζουν αραιά και πότε με απαρέμφατα.
Οι αισθήσεις παλεύουν σε καλοστημένες αρένες
και οι υπόλοιποι θνητοί
θεατές σε επαναλαμβανόμενη πλημμύρα
από χλιαρό
πόσιμο
νερό.
_______________
Ο «Θάνατος στη Βενετία» είναι δραματική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Λουκίνο Βισκόντι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα τουΤόμας Μαν (1912)
