Με τον Άκη είχαμε χτυπήσει στην τύχη αρκετά κουδούνια στην είσοδο της πολυκατοικίας για να γελάσουμε και ήδη γελούσαμε, χειρονομώντας πληθωρικά και αλαλάζοντας, όταν κάποια στιγμή ο Άκης μένει κόκαλο και, ευθύς μετά, φεύγει σίφουνας κι εξαφανίζεται, διασχίζοντας την πρασιά και τσαλαπατώντας θάμνους και τριανταφυλλιές στο διάβα του.
Γυρνώ μαγκωμένος, σαν σε αργή κίνηση, υποψιασμένος ήδη για επικείμενα δεινά, και να ’τος: ένστολος και στιβαρός, ο αστυνομικός κατευθύνεται ακάθεκτος προς το μέρος μου, κατεβαίνοντας τα μαρμάρινα σκαλοπάτια.
«Κωλόπαιδο!», βρυχάται.
Γέρνω κι ακουμπώ στην τζαμαρία της εξώπορτας, που όμως, αναπάντεχα, υποχωρεί ανοίγοντας, και συγχρόνως ακούω, σχεδόν εξ επαφής, την άλτο, ανεπαίσθητα βραχνή φωνή της να λέει:
«Είναι μαζί μου».
Ο μπάτσος μας καρφώνει χολιασμένος καθώς πραγματοποιούμε τακτική υποχώρηση προς το ασανσέρ.
Ήταν σαραντάρα. Ήμουν δεκαεπτά. Ήταν όμορφη. Ανεβαίναμε.
