Μέσα Ιουνίου και προβάρεις μια βαριά περούκα απροσδιορίστου χρώματος, μεταξένια κι ακριβή, με χονδρές στιλπνές μπούκλες. Ο λόγος είναι απλός: oι σύζυγοι των ιατρών πρέπει να ‘ναι κάνα πάσα στιγμή καλοχτενισμένες και το πρόγραμμα του παγκόσμιου πνευμονολογικού συνεδρίου συνεδρίου στο Kιότo είναι καταιγιστικό. Οι Έλληνες βρογχοσκόποι ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν —εν μέσω μουσώνων— τα φτερά τους. Συν γυναιξί και μόνο. Ο Πρόεδρος του Συνεδρίου και η Κυρία Jo Ono εγκαρδίως σάς έχουν προσκαλέσει να παραστείτε στη δεξίωση που έπεται της τελετής έναρξης του “XIII World Congress on Diseases of the Chest, Swan Room, Kyoto International Conference Center Hall —by invitation only”. Στις 6.30 της Κυριακής 2 Ιουλίου 1978 εισέρχεσθε στην κατάφωτη και κατάμεστη αίθουσα με αύξοντες αριθμούς 1225 και 1226. Το θηριώδες τσιμεντένιο κτίριο των 156.000 τμ., σχεδιασμένο από τον Sachio Ōtani (αγαπημένο μαθητή του Kenzo Tange), επιβάλλεται αρχιτεκτονικά στη δροσερή σκουροπράσινη βλάστηση της Takaragaike που ανασαίνει γαλήνια. Εμφανές οπλισμένο σκυρόδεμα και μια ατέρμονη σειρά από φώτα (διακριτικά κρυμμένα μέσα στους κεκλιμένους τοίχους) παραπέμπουν στη γαλαξιακή γαλήνη ενός ξεστρατισμένου διαστημόπλοιου. Το κτίριο έχει «μπρουταλιστικά» ολοκληρωθεί από το ΄66 —λίγα χρόνια αργότερα πραγματοποιείται η προσελήνωση— κι έχει απολήξεις που μοιάζουν με κράνη από σαμουράι. Σ’ έναν από τους παρακείμενους κήπους μία κλαίουσα ιτιά στέκει ολομόναχη σαν μάγος σκεπτικός που θεάται της τολμηρής πλαστικής διαμόρφωσης των όγκων —και της τύρβης του κόσμου.
Σε αποχρώσεις polaroid σάς βλέπω μπροστά από γέφυρες κι από παγόδες, πλάι στο Πουλί της φωτιάς, καθισμένους σε παγάκια με σακούλες στα χέρια να γελάτε και να συζητάτε. Επικεφαλής σας ο καθηγητής Σταυρόπουλος —με το ωραίο λευκό μουστάκι του και την άψογη ριγέ γραβάτα του ατενίζει τον ιαπωνικό ουρανό. Ο Βάμβαλης κοιτάζει το ρολόι του, ο Λιώκης χαμογελά στον φακό, o Παπανικολάου κάτι αναζητά στον χάρτη, ο Τάτσης κάπου συζητά, εσύ —φορώντας ένα πουκάμισο με μικροσκοπικές σαλαμάνδρες, αρκούντως «εξωτικό»— καταγράφεις (με πάθος) κάθε σας εξόρμηση στο Kιότo. Η Καβάλα, η Κορησός, τα Καστέλλια επελαύνουν πνευμονολογικά στο ιαπωνικό ιατρικό σύμπαν. Οι γυναίκες σας ντυμένες με φορέματα ζέρσεϊ ή μεταξωτά: πράσινα δροσερά λαχούρια με αχνιστές ακρούλες, σχέδια ζιγκ ζαγκ και ψυχεδελικά. Στον περίπατό σας στην πόλη φωτογραφίζεις μια δρακόντεια πινακίδα: “Do not litter. Fine 5000 dollars” (τη φωτογραφία αυτή την τύπωσες εις τριπλούν). Αγοράζετε μια καρφίτσα από ορχιδέα εμβαπτισμένη σε χρυσό —με όγκο γλυπτικό, πέταλα γυαλιστερά και μια υπέροχη βοτανική αίσθηση—, ένα γλυπτό πιάτο από ψαροκόκαλο με βάζο ασορτί σε μαύρη αποσπώμενη βάση και δύο κασετίνες από σκληρό χαρτί (σε χρώμα κίτρινο καναρινί) διάστικτες από μαύρα ιδεογράμματα με slides από αγώνες παλαιστών του σούμο.
7 Ιουλίου, τελευταία ημέρα του συνεδρίου, και βουλιάζετε όλοι μαζί στο σαλονάκι με τις τετραγωνισμένες πολυθρόνες του Isamu Kenmochi (που κατανόησε ευθύς εξ αρχής πως τα σαλονάκια είναι η ισχυροποιημένη προέκταση του συνεδριακού χώρου). Η σχέση του μυκοβακτηριδίου με τον άνθρωπο-ξενιστή εξακολουθεί (στις κρίσιμες λεπτομέρειές της) να δραπετεύει στο υπερπέραν ενόσω εσείς, καθισμένοι στις κόκκινες θέσεις της κάψουλας του τσιμεντένιου αυτού διαστημοπλοίου, συζητάτε τα ευρήματα του Συνεδρίου. Το χαμόγελο της αφθαρσίας φωτίζει τα μάτια σας.
