Αγαπητή συνάδελφε και συνεργάτρια,
Αποχαιρετώντας σε σήμερα αναλογίζομαι ότι πριν από σαράντα σχεδόν χρόνια μάθαινα στην Αθήνα για μια νέα ελπιδοφόρα γενιά Θεσσαλονικών μουσικών με ενεργό συμμετοχή, ήδη από τότε, στη μουσική ζωή της πόλης. Για μένα αυτή η ανάμνηση είναι σημείο αναφοράς σε κάθε ανασκόπηση της συνεργασίας με συναδέλφους του Τμήματος. Γιατί όταν βρέθηκα, εντελώς απρόσμενα σε σχέση με όσα σκεπτόμουν πριν από σαράντα χρόνια, στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου, κάποιοι απ΄αυτούς ακριβώς τους ελπιδοφόρους πριν σαράντα χρόνια νέους Θεσσαλονικιούς μουσικούς, βρέθηκαν να είναι μεταξύ των συναδέλφων και συνεργατών μας. Ανάμεσα σ' αυτούς κι εσύ, αγαπητή Τρισεύγενη.
Η Τρισεύγενη, με πολύ προσωπική προσήνεια και αποφασιστικότητα, στράτευση θα έλεγα καλύτερα, προσέφερε την μουσική γνώση της, την καλλιτεχνική ευαισθησία και τη διδακτική ικανότητά της στο εκπαιδευτικό έργο του Τμήματος αλλά και στην ανάπτυξη ευρύτερων μουσικών δραστηριοτήτων των φοιτητών. Σ΄αυτή την προσωπικού χαρακτήρα στράτευση οφείλεται και η δημιουργία της Χορωδίας του Τμήματος, που ξεκίνησε ως εθελοντική δραστηριότητα μιας ανανεούμενης ομάδας φοιτητριών κα φοιτητών, ανεξάρτητα από υποχρεώσεις και ωράρια του προγράμματος σπουδών με την εμπνευσμένη καθοδήγησή της. Εϊναι γενικότερα αυτό το προσωπικό αποτύπωμα, το οποίο στη ροή της καθημερινής ζωής του Τμήματος μένει ίσως απαρατήρητο, που κάνει σε όλους μας περισσότερο αισθητό και οδυνηρό το κενό που αφήνει. Βέβαια η παρουσία της Τρισεύγενης στην καλλιτεχνική ζωή της Θεσσαλονίκης ήταν πολύ ευρύτερη από τη διδασκαλία της στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών. Ελπίζω δε και εύχομαι να υπάρξουν ευκαιρίες πιο κατάλληλες από την σημερινή για να αποτιμηθεί και να αποτιμηθεί το έργο και η προσφορά της.
Το Τμήμα Μουσικών Σπουδών, τηρώντας τις ακαδημαϊκές παραδόσεις θα βρει τρόπους για να διατηρήσει την ανάμνηση και το παράδειγμα της προσφοράς της στις επερχόμενες γενιές φοιτητών και όλου του προσωπικού του ― διοικητικού, τεχνικού, διδακτικού και διδακτικού-ερευνητικού. Ως εκδήλωσης αυτής της πρόθεσης και ανταποκρινόμενος, νομίζω, σε ενδόμυχες σκέψεις φοιτητών και προσωπικού, ανακοινώνω την ονομασία της Χορωδίας του Τμήματος ως «Χορωδία Τρισεύγενη Καλοκύρη».
Απευθύνοντάς σου σήμερα αυτόν τον ύστατο χαιρετισμό, αγαπητή Τρισεύγενη, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω, καταλήγοντας, την προσωπική θλίψη που δε θα σε ξαναδώ πια στους χώρους της μακρόχρονης συνεργασίας μας, των συζητήσεων και των προβληματισμών μας.
[ Ναός Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης, 20.6.2006 ]
