Μια λαμπρή συνέχεια της ξεχωριστής χορωδιακής παράδοσης της Θεσσαλονίκης

Με την Τρισεύγενη, αν και τη γνώρισα προσωπικά πολύ λίγο, ένιωθα πάντα να συνδέομαι ιδιαίτερα  λόγω της κοινής μας σχέσης με τη Χορωδία του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε κι αυτή, όπως κι εγώ εν μέρει, πνευματικό παιδί του κύκλου που σχηματίστηκε στην πανεπιστημιακή λέσχη του ΑΠΘ απ' τον αξέχαστο Γιάννη Μάντακα κατά τη δεκαετία του '50. Δημιούργημα του Μάντακα και των συνεργατών του η Χορωδία του Πανεπιστημίου όπως τη λέγαμε, στάθηκε ένας φάρος μουσικού πολιτισμού που συμπλήρωνε αρμονικά και στην πράξη τη μουσική παιδεία των νέων της πόλης παράλληλα με τα δύο ιστορικά της Ωδεία (Κρατικό και Μακεδονικό) και τη ΣΟΒΕ - ΚΟΘ στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Όντας μεγαλύτερός της και καθώς έφυγα από τη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 1968, άκουγα και μάθαινα σταδιακά κι από μακριά γι' αυτήν και τις ποικίλες μουσικές και μουσικολογικές της δράσεις. Γνωρίζοντας εκ του σύνεγγυς τα μουσικά πράγματα της πόλης όπως και τις χρόνιες υστερήσεις που τα χαρακτήριζαν, μπόρεσα να εκτιμήσω τη σημαντική δουλειά της τόσο στο θεωρητικό όσο και κυρίως στο πρακτικό επίπεδο.
Έτσι, σήμερα, μπορώ να πω ότι η Τρισεύγενη συνέβαλε με τον δικό της «αφανή» τρόπο στην πολύπλευρη αναβάθμιση της μουσικής ζωής της Θεσσαλονίκης. Σε ό,τι αφορά το θεωρητικό - ιστορικό μέρος της μουσικής τέχνης, οι προσεγμένες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις και οι προσεγμένες μεταφράσεις της, σε μια εποχή μάλιστα που τα περί την μουσική συγγράμματα σπάνιζαν, συνέτειναν αποφασιστικά στη δημιουργία του απαραίτητου υπόβαθρου για τη δημιουργία ενός συνειδητού κοινού.
Η πρακτική της χορωδιακή δράση όμως ήταν εκείνη που μ' εντυπωσίασε, καθώς έβλεπα σ΄αυτήν μια λαμπρή συνέχεια της ξεχωριστής χορωδιακής παράδοσης της Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε με τον Επαμεινώνδα Φλώρο, προχώρησε με τον Γιάννη Μάντακα και συνεχίστηκε επάξια από την Τρισεύγενη Καλοκύρη.
Πολύ χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να γράψω λίγα λόγια για την Τρισεύγενη. Δυστυχώς στον τόπο μας ξεχνούμε εύκολα, και ειδικά στο χώρο της μουσικής άνθρωποι που προσέφεραν συχνά λησμονιούνται. Έτσι τα παραπάνω λίγα λόγια ας θεωρηθούν ελάχιστη εκπλήρωση χρέους τιμής προς μια συνεπή αγωνίστρια της μουσικής Τέχνης στην πατρίδα μας.