Ι
Μοβ ψηφιδωτό το φόρεμά σου
μουσκεμένο
σέρνεται στην άσφαλτο.
Σου μιλούσα για τη φωνή που
έψαχνα, για τη στεγνή σου μοναξιά, και σε ζωγράφισα
σε σκίτσα που πρόλαβα να σκίσω όταν
ο χώρος
του σπιτιού τους δεν αρκούσε
για τις δικές μου αναμνήσεις.
Διευθύνεις νότες της βροχής σε αρμονία, απαλλαγμένη
από ήττες, κατατάσσεσαι
στον αέρα του νηφάλιου μύθου.
Συνηθίζω να κρατάω τα κλειδιά σου και να σε κοιμίζω
στο χρώμα των ματιών μου.
Και ο έρωτας; Κόβει
την όρεξη
(είχες πει και θα το έβρισκα μπροστά μου).
*
Η θέση μας
δεν έχει τόση σημασία, η ταυτότητα
του χώρου εξαντλείται.
Βρίσκεσαι κάπου, εδώ ή εκεί
έτσι κι αλλιώς
ταξιδεύεις και θα ταξιδεύεις, απορρίπτοντας
την έρημο της φαντασίας.
ΙΙ
Ανέβηκες χλομή και μουδιασμένη
στα πένθιμα και τ' ακριβά.
Δωμάτιο φορεμένο
του δεύτερου παιδιού.
Παρατηρώ τις τομές του χρόνου ν' αναβοσβήνουν.
Αλλάζουν τα πρόσωπα διαρκώς.
*
Μυρίζουν τα χέρια μου χώμα και νερό
φυτό πολυετές, βολβώδες με πλατυσμένο κονδυλόμορφο βλαστό.
[ Χώρα αναμονής, εκδ. Κίχλη 2021 ]
