Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

Υπνωτισμένα δελφίνια το δαγκωμένο σου στήθος.
Οι δίδυμες κόρες μαστιγώνουν τη νύχτα
στον τόπο με τις βιολέτες.
Το ‘’κ’’ κυματίζει στο κονιάκ – η σελήνη στη θάλασσα.
Το σχήμα μου στη φλούδα του κυπαρισσιού∙
ένα κορίτσι που με ξέχασε.
  – Τι να πεθαίνω μια φορά, τι δέκα.
Στο τελευταίο κόκαλο σημάδεψα το σώμα σου.

———— ≈ ————

Εκεί που ακούμπησες τα χέρια, ο
πεθαμένος στρώνει το σακάκι του να κοιμηθεί.
Μέσα στα νύχια οι καμπάνες χτυπάνε μεσάνυχτα.
Εκεί που ακούμπησες τα χέρια, ο
ήλιος μπαίνει σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα.
Οι εραστές ταξιδεύουν με όλα τα καράβια.
Εκεί που κάποτε ακούμπησες τα χέρια, ο
Πηνειός μου κλείνει τα μάτια. 

———— ≈ ————

Φύγαμε σαν τη βελόνα του πεύκου και
το φεγγάρι με την ψεύτικη αγκαλιά μας χαμογέλασε.
Όπως το χρώμα βγήκαμε απ’ τον ίσκιο, καθώς
η νύχτα έφευγε για να ‘ρθει άλλη νύχτα.
Φύγαμε με το κοστούμι που αγαπήσαμε, με
μια κορνίζα, ψημένο καφέ και σταφίδα.

ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
 

αυτόν τον μήνα οι εκδότες προτείνουν: