[Δεσμώτες παθητικής φωνής]

Δεσμώτες

Κάποιοι θέλουν να φύγουν από την πόλη
ανάβουν φωτιές στους δρόμους σαν ναυαγοί
σκαρφαλώνουν πάνω σε χιονισμένες κορφές
για να καρφώσουν τη σημαία της νίκης,
πετούν στα σύννεφα κι ένα κρυμμένο βουνό
τους σταματά,

δεν πιστεύουν σε σοφιστείες του τύπου
«η ζωή είναι το όνειρο
και ο θάνατος το ξύπνημα»
κάποιοι θέλουν να φύγουν από την πόλη
ακόμα και νεκροί.

Παθητική φωνή

Άνοιξα με τα χέρια μου
το στόμα τής τίγρης,
δεν ήταν δύσκολο,
στη γενική, πάντα,
τα ζώα ησυχάζουν.
Ήταν κουρασμένη, ράθυμη.
Έζησα τόσα χρόνια
στην έρημο τού φόβου, είπε.
Θέλω τώρα να ξεκουραστώ
στο βαμβάκι τής ψυχής.

Εγώ,
χάζευα το στόμα, μέσα.
Μικρές αντιλόπες άναβαν κι έσβηναν
εδώ κι εκεί, με κίνηση χορευτική,
η έρημος έτρεχε,
κάποιοι κοιτούσαν και χαμογελούσαν,
κι εκείνη, τόσο κουρασμένη
έγειρε το κεφάλι και μ’ ένα τεράστιο χασμουρητό
αποκοιμήθηκε, πάνω
στης ψυχής το βαμβάκι.