Pergamena
εύφορη περγαμηνή
το σώμα
να γραφτούνε νότες
που ανθούν στη σιωπή
σφάζει χέρι ανήλεο
σαν να ΄σερνε
κατσίκι
στον βωμό
πριν η ζωή
του ξεκινήσει
το δέρμα του πετσόκοψε
παιδί
δεν πρόλαβε
να γίνει
ζεστή η αγκαλιά
της μάνας
που το θήλαζε
τη μυρωδιά
δεν πρόλαβε
να συνηθίσει
Παντρεύοντας την Έντα Γκάμπλερ
Μάτια χαμένα στ’άπειρο
Σαν Παναγιά έφηβη
δεν ξέρει τι σταυρό
της μέλλει
να σηκώσει
Άσπρο μετάξι φόρεμα
ντύνει το σώμα
να την πάνε στο βωμό
Κι εσύ λουλούδια
ανήξερος κρατάς
ψυχή να παραδώσεις
Σκόνη
Τα χέρια μου
γίνονται σκόνη
διαλύονται
στο φως
Τόσα χρόνια στο κουτί
ατρόφησαν
βραχνός αέρας
τους πόρους βούλωσε
βούτηξε μέσα τους
μπας και σωθεί
του δίναν οξυγόνο
Το κουτί ήτανε μικρό
και τα 'σφιγγε
τα κρατούσα ευλαβικά
μη και γλιτώναν
Ό,τι απέμεινε
λεία στα περιστέρια
δίνεται
Αποφάγια χείμαρρου
πριν γίνουν σκόνη
Αποφάγια χείμαρρου
πριν γίνουν σκόνη
