Ένα μπαρ που το έλεγαν Ιάκωβο

Συχνάζαμε τακτικά εκεί. Αιτία ήταν ένας άντρας που τον έλεγαν Ιάκωβο. Δεν μάθαμε ποτέ αν σύχναζε εκεί εξαιτίας της συνωνυμίας του με το μπαρ, αν ήταν ο ιδιοκτήτης που είχε δώσει στο μπαρ το όνομά του ή αν τελικά υπήρχε ένας άντρας που τον έλεγαν Ιάκωβο ή μήπως εμείς τον ονομάσαμε έτσι σε μία στιγμή ευθυμίας που εντεινόταν και ενισχύονταν από τη συνεχή ροή μπύρας που εναλλασσόταν με ουίσκι.

Ο άντρας που τον έλεγαν Ιάκωβο εμφανιζόταν πάντα γύρω στα μεσάνυχτα. Καθόταν σιωπηλά σε ένα σκαμνάκι και μας κοίταζε. Δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε τα μάτια του γιατί το ψηλό καπέλο μίας άλλης εποχής που φορούσε έγερνε επικίνδυνα και τα σκέπαζε. Παρόλα αυτά το βλέμμα του μας διαπερνούσε. Γνωρίζαμε ότι μας κοίταζε με την ίδια βεβαιότητα που κι εμείς γνωρίζαμε ότι δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε τα μάτια μας από πάνω του.
Φορούσε πάντα ένα μαύρο παλτό χειμώνα καλοκαίρι. Έπινε πάντα ένα διάφανο υγρό που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν. Το έπινε σε ένα μακρύ, λιγνό ποτήρι που έμοιαζε με σωλήνα. Δεν υπήρχε παρόμοιο σε όλο το μπαρ.

Κάποια μέρα ένα κορίτσι από την παρέα τον πλησίασε. Έσκυψε και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί δείχνοντας με το δάχτυλό της το τραπέζι μας. Υποθέσαμε ότι τον κάλεσε να καθίσει μαζί μας. Αυτός όμως της φίλησε το χέρι, έβγαλε το μαύρο του παλτό και τη σκέπασε. Ύστερα την οδήγησε ευγενικά προς μία πόρτα που ως τότε δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Δεν ξαναείδαμε την κοπέλα. Η κολλητή της μας πληροφόρησε ότι κάθε προσπάθεια να επικοινωνήσει μαζί της απέβη μοιραία. Ίσως είχε γυρίσει στη γενέτειρά της υπέθεσε.

Ο άντρας που τον έλεγαν Ιάκωβο ή όχι, συνέχισε να έρχεται και να κάθεται στην ίδια γωνία στο μπαρ. Κανείς και καμία από την παρέα δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει.
Στο μπαρ που το έλεγαν Ιάκωβο κάποια στιγμή πάψαμε να πηγαίνουμε. Στο τέλος δεν ήμασταν καν σίγουροι ότι υπήρξε ποτέ ένα μπαρ που το έλεγαν Ιάκωβο.

Τον άντρα που τον έλεγαν Ιάκωβο όμως θα τον συναντούσαμε πολλές φορές ακόμα στη ζωή μας. Σε ανύποπτες ώρες. Σε ανύποπτες μέρες. Χωρίς προειδοποίηση. Με προειδοποίηση.

Δεν τον λεν Ιάκωβο, τόλμησε να πει μία φορά ο πιο γενναίος από εμάς. Πράγμα που όλοι και όλες είχαμε πια καταλάβει..