Στο Au revoir για ένα τελευταίο

Στο Au revoir για ένα τελευταίο

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Πρώτο τραπέζι
με θέα στην Πατησίων

Βρέχει επίμονα από
νωρίς το απόγευμα
Στο τζάμι προβάλλει
αεικίνητος θίασος
Κύριοι βιαστικοί
που μάλιστα κρατούν με το ίδιο
χέρι κινητό κι ομπρέλα
Κυρίες που επιστρέφουν
με ψώνια ολόφρεσκα
γυαλιστερά αμπαλάζ

Υποδήματα Καλογήρου
πλεκτά Benetton Ιταλίας
και δυο-τρεις με ανθοδέσμες
Ίσως και να ’ναι για την
Αρκάντινα ίσως και για
την άλλη, την ξανθιά
απ’ τον απέναντι
Τον άλλον θίασο
που ανεβάζει καταχείμωνο
αρχαία τραγωδία
Αυτήν που παίζει Φαίδρα
κι είν’ όπως γράψατε καλή
μόνη που ξεχωρίζει

Τις κοιτάτε ανέκφραστος
Κι αναδύονται κι άλλες φιγούρες
εμπρός σας
Μια κυρία με μαύρο παλτό
κατεβαίνει απ’ το τρόλεϊ 11
Είν’ η ίδια που καθότανε
πλάι σας στην πρεμιέρα
Τι μικρή η μεγάλη
αιωνία αυτή πόλη!
Δεν κοιμάται ποτέ
Όλα έμψυχα κι άψυχα
μένουν άγρυπνα εντός της

Ηχηρά τροχοφόρα της
με το πόδι στο γκάζι
Έχει κίνηση απόψε
Η βροχή κι η γιορτή όσο να ’ναι
Ένας κόσμος που το χρήμα
κινεί και ακόμη
κινείται

Τα ανωτέρω προ του ’11.

Και τώρα τι;
Αυλαία γκρίζα από μπετόν
με θέα στην Πατησίων

Εδώ απαγορεύεται το
απαγορευμένο
Λαθραία τασάκια από νερό
Καπνός αναδυόμενος στο
υπερπέραν
Απόψε βρέχει πάλι
επίμονα
Στο τζάμι μια λεωφόρος
αδειανή πεντέξι
φώτα πού και πού
Κι από κανένα όχημα
μέσα στην νύχτα

Είναι η απουσία σας
κύριε Γιάννη, αισθητή
κι όπως μας ζήτησαν
τώρα ένα κείμενο
για την Αθήνα
Έτσι, σχεδόν αυθαίρετα
στις ύστερές της δόξες
μαζί σας την θυμάμαι
μετά το θέατρο
να επιστρέφει
Εδώ
στο
Au revoir της Πατησίων
για ένα τελευταίο

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
 

αυτόν τον μήνα οι εκδότες προτείνουν: