Τα ασπρόρουχα

Στ' ασπρόρουχα κρύβονται, σαν μικρά τρωκτικά,
οι μύθοι κάθε οικογένειας.
Τα πολύ λευκά χωρούν δύσκολα σε κάποιο ράφι.
Τα πιο φθαρμένα γίνονται σφουγγάρια
κι απορροφούν τα κύματα που έχασαν το δρόμο τους.
Ιδιαίτερα τα προσόψια,
από κάθε τρύπα τους προβάλλει ένα χέρι χάδι.
Στο σιδέρωμα, μες στο δωμάτιο φυσά σορόκος
και φέρνει οσμές από τα σώματα που αγκάλιασαν.
Ύστερα οι μαξιλαροθήκες, τα ποτηρόπανα,
τα μπουρνούζια, τα κοφτά τραπεζομάντιλα,
οι θήκες για το αντίδωρο, τα πλεκτά σεμεδάκια,
όλα είναι διπλωμένα μαζί με πυκνοϋφασμένα όνειρα
κι όταν βγουν απ' τα ντουλάπια
μας κερνούν λικέρ από αιωνόβιες μαστιχιές.
Τʾ ασπρόρουχα κρατούν χαρτί και μολύβι.
Τις νύχτες γράφουν την αυτοβιογραφία όλων μας
την κλείνουν σε κιτρινισμένους φακέλους
και τους παραδίδουν στο νεογέννητο γκιώνη την αυγή.