Μετά το μεγασεισμό της Τάφρου Νανκάι, το 2093, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. Τα ανθρώπινα θύματα στην Ιαπωνία ανήλθαν, τελικά, ύστερα από δώδεκα μήνες ερευνών σε στεριά και θάλασσα, σε εννέα εκατομμύρια εκατόν εβδομήντα οκτώ χιλιάδες τριακόσια ένα. Άγνωστο πόσο επηρεάστηκε η πανίδα, τα θύματα αυτά δεν ενδιέφεραν πια κανέναν. Μέχρις ότου, τουλάχιστον, ν’αρχίσει ο μεγάλος λιμός, στα τέλη του 2094.
Εδώ, στη Ναοσίμα που ζω ή καλύτερα που το ολόγραμμά μου στάλθηκε να συνδράμει λόγω της ιαπωνομάθειάς μου – είμαι, όπως θυμάσαι ίσως, μισός Έλληνας μισός Ιάπωνας, αυτό που κάποτε ονομαζόταν χάφου ή ντάμπουρου – τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Δηλαδή δεν υπήρχε λιμός, οι επιζήσαντες τα έβγαζαν πέρα με τα προαιώνια προϊόντα της θάλασσας, έστω κι αν πλέον ήταν ελαφρώς ραδιενεργά. Γιατί, βεβαίως, ο μεγασεισμός, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέστρεψε συνολικά είκοσι δύο πυρηνικούς σταθμούς εδώ, οι περισσότεροι κοντά στις ακτές, και βεβαίως οι διαρροές πολλές.
Επιστρέφω όμως στον λόγο της τηλεπαθητικής κλήσης μου, αγαπημένη μου φίλη Ζωή. Την τελευταία βδομάδα βοηθάω τον Καρασάβα-σαν, ένα ηλικιωμένο ανθρωποειδές κλάσης 39ShB-1, από εκείνα που είναι προγραμματισμένα να γεράσουν και να αυτο-απενεργοποιηθούν σε ηλικία σαράντα ετών. Ο Καρασάβα-σαν είναι τώρα τριάντα επτά. Μένει μοναχός του στην άκρη ενός μικρού χωριού της Ναοσίμα, σ’ένα σπίτι φτιαγμένο από υαλότουβλα, στις τρεις πλευρές του. Μόνο η σκεπή και ο προς βορράν τοίχος είναι φτιαγμένα από εμπλουτισμένο τιτάνιο ΗΒ6, από εκείνο που εμπεριέχει όλους τους απαραίτητους για τη λειτουργία του σπιτιού μηχανισμούς και τροφοδοτεί τον ένοικό του με ενέργεια και αφαλατωμένο νερό.
Ο Καρασάβα κινείται μεθοδικά και τελείως ανθρώπινα, θα έλεγα μάλιστα πως μου φέρνει στη μνήμη τον αδερφό μου Δημήτρη, όπως ήταν όταν απέκτησε τα δίδυμα, το 2114. Όταν μου ανατέθηκε η ολογραμμική υποστήριξη του συστήματος του Καρασάβα, το 2183, ύστερα από τις απαραίτητες συστάσεις, το πρώτο που τον ρώτησα, με εμφανή περιέργεια, ήταν πώς και έμενε σε ένα τόσο εντυπωσιακό σπίτι από υαλότουβλα, που έδινε την αίσθηση του Optical Glass House της Χιροσίμα, που είχα επισκεφθεί λίγο προτού να παντρευτώ, όταν ήμουν ακόμη εν ζωή άνθρωπος.
Ο Καρασάβα μου απάντησε με άκρα μυστικότητα στο βλέμμα μέσω κώδικα μορς, που τρεμόπαιζε ανεπαίσθητα μέσα στην ίριδα του αριστερού ίντιγκο ματιού του. Η ιστορία του σπιτιού έχει ως εξής και στην λέω, φίλη μου, μη κι αυτή είναι η τελευταία αποστολή μου ως ολόγραμμα, να μην χαθεί.
Το σπίτι έχει διεύθυνση 2173.01 και παραδόθηκε στον Καρασάβα ως το πρώτο μιας καινοτόμου σειράς κατοικιών. Αποδείχθηκε το πρώτο και τελευταίο, καθώς η κατασκευαστική του σταρτ-απ πτώχευσε μετά την οικοδόμηση αυτής της κατοικίας, εξαιτίας της αυτοκτονίας του ιθύνοντος νου της οικοσειράς 2173, ο οποίος διέγραψε από παντού τα σχέδια και την τεχνολογία των σπιτιών αυτών κατά τρόπο μη αναστρέψιμο έως σήμερα.
― Μα τι το τόσο διαφορετικό έχει αυτό το σπίτι; Σίγουρα είναι πολύ όμορφο και η τεχνολογία εμπλουτισμένου τιτανίου είναι, όντως, εντυπωσιακή, αλλά χρησιμοποιείται πλέον ευρέως, ρώτησα το πάντα χαμογελαστό σαν τον Δαλάι Λάμα ανθρωποειδές μου.
―Ααα, Σουτεριόσου-σαν, το μυστικό, είναι στα υαλότουβλα. Δεν είναι απλό γυαλί. Το σπίτι είναι φτιαγμένο από 14.600 από δαύτα, ένα για κάθε μέρα της ζωής μου. Κάθε υαλότουβλο περιέχει μια χαμένη για πάντα, πλέον, τεχνολογία. Σαν την μελάνη λεμονιού, που χρησιμοποιούσαν κάποτε στον Μεσαίωνα οι γραφείς για να αποστείλουν απαγορευμένα μηνύματα, κάθε ένα από τα δικά μου υαλότουβλα κρύβει μέσα του σκηνές από την ζωή μου, τις οποίες μόνον εγώ και εκείνοι, στους οποίους εγώ δίνω πρόσβαση με τους κατάλληλους τηλεπαθητικούς κωδικούς, μπορούν να δουν δίχως να μπορούν, ωστόσο, να κάνουν νταουνλόουντ. Κατά τα άλλα τα υαλότουβλα φαντάζουν απλό γυαλί, από εκείνο που λόγω του πάχους του αφήνει το έξω φως να εισέλθει, να παγιδευτεί εντός τους, να φιλτραριστεί αφαιρώντας επιβλαβείς ακτίνες και ραδιενέργεια, και να εισέλθει στο χώρο διαβίωσής μου, διατηρώντας με τρόπο σχεδόν αδιόρατο ταυτόχρονα την υγεία και την ιδιωτικότητά μου.
Σαν άκουσα την ιστορία αυτής της σχεδόν μαγικής κατασκευής σάστισα. Δεν μπορούσα ακριβώς να πιστέψω πως μια τέτοια τεχνολογία είχε ήδη ανακαλυφθεί τη δεκαετία του 2170. Δεν είχα ξαναδεί ή ακούσει τίποτα παρόμοιο. Όταν ο Καρασάβα πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά στο σπάνιο αυτό σπίτι ήταν είκοσι επτά χρόνων. Είχε ήδη ανακαλύψει την θεραπεία για το σύνδρομο πολλαπλού ολογράμματος και η ανταμοιβή του ήταν ακριβώς αυτό το σπίτι στην ακροθαλασσιά. Μετά την θεραπεία αυτή που προσέφερε σε όλον τον κόσμο, μια κι εργαζόταν για την ενδοασιατική συνομοσπονδία, είχε γίνει το επίκεντρο της δημοσιότητας. Κανείς δεν πίστευε πως ένα ανθρωποειδές, και μάλιστα απαρχαιωμένης τεχνολογίας, θα μπορούσε ποτέ να κάνει μια τέτοια ανακάλυψη. Είχε απασχολήσει την Παγκόσμια Επιτροπή Βιοηθικής, στο Τούρκου, καθώς και την Διαπλανητική Συνέλευση. Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή ήμουν στα τελευταία μου και η ιατρική μου ομάδα, με εντολή του τότε Υπουργού Τεχνολογίας, ετοίμαζε την μετάβασή μου σε ολογραμμική μορφή. Δεν πίστευα τα πλήθη που αλλάλαζαν: άνθρωποι υπέρ και κατά του Καρασάβα, προηγμένα ανθρωποειδή φοβισμένα μην και τα διαγράψουν, επειδή δεν είχαν αποδώσει τόσο όσο ένα ξεπερασμένο μοντέλο με περιορισμένο χρόνο ζωής, διαπλανητικοί προφήτες που μιλούσαν για το τέλος της ανθρωπότητας, ΟΤΝ* με σαρδόνια μειδιάματα, που προκαλούσαν ακόμη και σε μένα τρόμο.
― Γι’αυτό είχα ζητήσει ο ίδιος ένα σπίτι που να μου παρείχε πλήρη απομόνωση και μυστικότητα, αλλά και να είναι, παράλληλα, λουσμένο στο φως, μου είπε αργότερα ο Καρασάβα.
Κάθισα λιγάκι στην άκρη του τοίχου που έβλεπε τη θάλασσα. Ο Καρασάβα μού είχε ζητήσει συγγνώμη. Θα έμπαινε για λίγη ώρα σε σταντ-μπάι. Ξαφνικά, στην άκρατη ησυχία, συνειδητοποίησα πως οι τοίχοι από υαλότουβλα δεν είχαν παράθυρα. Το φως ήταν χλιαρό και ήπιο, μόλις που διαγράφονταν σκιές μέσα στα δωμάτια. Από έξω, περνούσαν πεζοί, πετούσαν οχήματα, ντρόουνς ή ίσως πουλιά – βλέπεις το υαλότουβλο παρείχε την απαραίτητη θολότητα, ώστε να μην μπορείς να είσαι σίγουρος ούτε για τα εμφανώς υπαρκτά, πόσο μάλλον για τα εικαζόμενα. Μέσα στην ασφυκτική αυτή αβεβαιότητα, στο ημίφως του δειλινού (ή μήπως ήταν ξημέρωμα;), σκέφτηκα πως μόνο στην Ιαπωνία θα μπορούσε κανείς ν’ απαντήσει σε μιαν ακτή, μιας νησίδας τέχνης, ένα σπίτι κι ένα ετοιμόρροπο μα αποθεωμένο ανθρωποειδές, που να συνδύαζαν όσα κάποτε ήταν γνωρίσματα αμιγώς ιαπωνικά: το φως μες στη σκιά, την προσωπική σφαίρα των ιδιωτικών στιγμών και τη μοναχικότητα των αναμνήσεων, που ίσως σε κάποιαν άλλη μακρινή πια εποχή να ανήκαν σε κάποιον πρίγκιπα του Έντο.
__________
*Οντότητες Τεχνητής Νοημοσύνης.
Από το προς έκδοση βιβλίο Ιαπωνικές επιστολές - Διάλογοι με τη φύση, τους ανθρώπους και τα πράγματα της χώρας του Ανατέλλοντος Ήλιου.
