Μνήμες σκληρές
Σε καιρούς ξηρασίας δεν ιστορούνται εκτροπές
θέλουν κατακλυσμούς οι νέες κοίτες
να πλημμυρίσουνε οι πεδιάδες
χρώματα του παραδείσου
ύλες φερτές ονείρων.
Σε καιρούς νηνεμίας χάσκουνε οι ανεμόμυλοι
θέλουν σφοδρούς αέρηδες οι φτερωτές
να ελευθερωθούν αρθρώσεις παλιοκαιρισμένες
αναρριπίζοντας φλόγες φευ φευγάτης νιότης
απρόφταστης ζωής.
Μόνο στ' απόκρημνα βαθιάς χαράδρας του Ολύμπου
γερμένος προς τον άπατο καιρό παραφθοράς του
γερνάει γυρνάει γερνάει γυρνάει τις μυλόπετρες
νερόμυλος του παλιού καιρού αλέθοντας
τις πιο σκληρές μας μνήμες.
