Τοπία της ουτοπίας / Στον ουρανίσκο μου…

Τοπία της ουτοπίας

Τοπία της ουτοπίας
καθώς το τρένο τρέχει στην αγκαλιά της φύσης
και εμφανίζει δέντρα που κινούνται κυκλικά.
Ανοιγοκλείνουν οι αγκαλιές της φύσης,
ξεδένονται μαντίλια και απλώνονται,
δείχνοντας την ομορφιά τους.

Η πραγματικότητα του παρόντος μυστήρια της ουτοπίας,
όμως όλα αχρηστεύονται ως μη αληθινά,
δεν αντέχουν το φως της αλήθειας.
Τρένο που τρέχει στις ράγες των λέξεων,
όπου μονόφθαλμοι εξακοντίζουν βράχια
για ν’ αποκλείσουν τα τοπία.

Στον ουρανίσκο μου….

Στον ουρανίσκο μου κελαηδούν αστέρια.
Με εύκρατη πρωινή διάθεση γράφω την συνταγή τής ημέρας,
λίγα από αυτά που θέλω να κάνω.

Σε κάθε σκέψη τρίζουν μνήμες.
Αίμα όσο ένας κουβάς κοντά στις σκάλες τής Πανεπιστημίου,
κανείς ποτέ δεν έγραψε γι ‘ αυτό το αίμα.

Η σκέψη σαν το φως του φάρου περιστρέφεται .
Μ’ ένα κλωνί που σπάει, κλονίζεται η ψυχή μου.
Το παρόν πυροβολεί αυτά που αγνοεί.