Eνιά λιόδεντρα όλα κι όλα
Υψώνονται ανάμεσα από λιθάρια
Μάη μήνα προσκυνούν τη γη
Το βάρος ασήκωτο από τη μνήμη
αυτών που έναν αιώνα πριν τις φύτεψαν
Άγρυπνα τα βλέμματα τους από τις κορνίζες
κοιτούν τον καρπό, υπολογίζουν τη σοδειά
Τόπος βράχος, λίγο νερό, αέρας αρμύρα
Και οι εννιά αμετανόητα
επιμένουν να ανθίζουν στην πλάτη του χρόνου
Κάθε βράδυ ακούν τα γέλια των ραβδούχων
εκείνων των καιρών
Τα μεσημέρια ένα αεράκι σηκώνεται
Κουνούν τότε τους νεογέννητους βλαστούς τους
Σ´ αυτούς που διασχίζουν απόκοσμοι το περιβόλι
στέκονται για λίγο στα απομεινάρια της άλωνας
πίνουν νερό από την άνυδρη στέρνα
αρνητές της λησμοσύνης
Στα φύλλα των δέντρων το μπλε φεγγάρι
Υπόσχεται εκπλήρωση ονείρων
(Κάσος, Αγ. Μαρίνα 31/5/26)
§ Προξενητής ανεκλπήρωτων ονείρων (Δ. Δασκαλόπουλος: «Βιογραφικό σημείωμα», Υπαινιγμοί 2007)
