Ξέρω τον ποταμό των δακρύων και τον έσχατο κύκλο,
ξέρω τη μέρα-πυρσό και τον μήνα-μαχαίρι,
ξέρω την αρχέγονη τέφρα και τα διάφανα μάτια,
ξέρω το άρμα του Ωρίωνα και του Βοώτη τη δύση,
ξέρω τον Λόγο και το Έργο που γεννιέται απ’ τον Λόγο.
Το αίμα πάνω στο αίμα γνωρίζω
και του homo sacer τα σπλάχνα,
τον μεγάλο, άγνωστο σκύλο του πόθου
και το βαθύ, ασίγαστο τραύμα.
Αστραφτερή και χωμάτινη απ’ το φως ανατέλλω,
ατσάλι της απουσίας που παρουσία υψώνεται
σε ρημαγμένες πόλεις και δάση καμένα,
με στήθη βαριά, που στάζουν μέλι και γάλα,
τους καταρράκτες οδύνης ηδονή να τους κάνω,
με άυπνο βλέμμα και άγριο στόμα
εγώ, η ερχόμενη.
Προσευχήσου σ’ έναν βράχο, στο κύμα,
σε κάποιο κεκοιμημένο ηφαίστειο,
προσευχήσου για κάθε σου πράξη,
για όλες τις σκέψεις ― καπνόν αποθρώσκοντα
για τις σκιές των νεκρών στη δική σου Νεκύια.
Καταθέτω τα όπλα, ξεγυμνώνομαι, φτάνω,
σε καλώ να σμίξεις μαζί μου,
εγώ, άρρητη, προαιώνια και άναρχη,
του χρόνου κυρίαρχη και ελευθερώτρια,
εγώ, φωταγωγός, καταφυγή και ακατάληπτη,
παντοεργός, μητέρα των οικτιρμών,
σε φωνάζω βαθιά μέσα απ’ τη μήτρα,
σε καλώ να σμίξεις μαζί μου,
εγώ, η ερχόμενη.
