Με ρωτάς τι απέγιναν οι λέξεις,
αυτές που άφησε η ντροπή.
Τις ξήλωσα
απ’ το δέρμα μου,
απ’ την ασθενική μου μορφή.
Τώρα σεργιανίζουν
αμάσητες,
ψάχνουν τόπο για τα άγραφα,
χώρο
για τα ευτελή.
Μοιάζουν με λέξεις
κοφτερές,
έκτακτες,
και εξαναγκαστικές·
που σκίζουνε το πέρασμα,
που γδέρνουν κάθε περαστική μορφή ―
μάρτυρες ενός έρωτα
που διεκδικεί
βιοεξουσιαστική μορφή.
Τώρα κατευθύνονται με βία
προς τη δική σου εσοχή,
γυρεύουν να χαράξουν την εσωτερική ρωγμή,
στα ενδότερα,
στη βαθιά σιγή ―
εκεί όπου αρέσκεσαι να κλειδώνεις
την πειθαρχημένη σου ενοχή.
Εσύ όμως,
διαρκώς ―
σε αυθυποβολή,
στην πιο βαρύνουσα εξουσιαστική μορφή,
θαρρείς πως δεν θα πιαστείς
από τις νόρμες
που διαγράφουν το σώμα,
που γδύνουν κάθε βίο αυτοτελή·
απ’ τα νοήματα
που κάνουν το σώμα
τόπο για τα αμίλητα,
πατρίδα για τα ασεβή―
εκεί όπου φτιάχνεται
η ίδια σου η φυλακή.
Ξεχνώντας
πως ήδη κατοικείς
ανάμεσα στους τοίχους
της βιοεξουσιαστικής σου σιωπής.
