1.
Πεινάω
γύρισα πίσω
να αντικρύσω το μέλλον
τεμάχισα το χρόνο της ζωής μου
σε κομμάτια άνισα
τα ξεφλούδισα, τα μύρισα, τα μάσησα
πρόσωπα άγνωστα παραφύλαγαν στις γωνιές
ανάμεσα σε επιθυμίες και φόβους
τρώγανε τις ελπίδες μου
και οι δικοί μου άφαντοι
Τελικά όλοι εκείνοι οι ήρωες
τις ζωές μας χάλασαν
Όμως, δεν χόρτασα
πώς θα πορευτώ;
Μου είπαν: Κοίτα το μέλλον μπροστά
ένας τοίχος κάθετος
χτισμένος με ασύμμετρους καθρέφτες
τη μέρα
ποικίλα είδωλα μπερδεύουν τον χρόνο και τον τόπο
πλάθοντας νέες ιστορίες
πολιτικοί σχολιαστές αναλύουν τις πράξεις
καταδικάζοντάς τες στην ανυπαρξία
τη νύχτα πάλι
πυγολαμπίδες ανατέλλουν φωτίζοντας απρόβλεπτες γωνιές της μνήμης
σκιές φτερουγίζουν αδιάκοπα ψέλνοντας παρηγορητικούς ύμνους
αποφάσισα
με τις σαΐτες
που μάζεψα στις άκρες της ζωής
καρφώνω τους αναστεναγμούς μου στο μέλλον
και όλα θρυμματίζονται.
2.
Μια μέρα αδιάφορη και επίμονη στην αναζήτηση αιτίων
το λευκό υπογράμμιζε την απελπισία των βημάτων
στους δρόμους της Αθήνας
η λέξη λεμονιά αναστήθηκε στην άκρη μιας σκέψης
και η ελπίδα στάθηκε λεπίδα στην άκρη της αβύσσου.
Κουρασμένες οι σκιές
απλώνουν σεντόνια κάτω από τη λεμονιά
τα λευκά της άνθη φωτίζουν τον αέρα
και οι μυρωδιές της ντύνουν τη μνήμη μας
Τα σεντόνια θα γεμίσουν στάχτες
οι σκιές θα φύγουν μακριά
και εμείς μέσα στο άγνωστο πλήθος
θα πιστέψουμε ότι θα κάνουμε και πάλι
αγώνες νικηφόρους.
3.
Και τώρα τι;
Οι μνήμες λιώνουν σιγά-σιγά
στάζουν στο πλακόστρωτο των παιδικών χρόνων
και χάνονται στα απόνερα
τρέξιμο, λαχάνιασμα, και η
η λευκή κορδέλα στη φωτογραφία
αγκιστρώνει τις λέξεις.
αλλά τα πρόσωπα ασύνδετα
μυρωδιές από νεραντζιές χαράζουν δρόμους
υποθέσεις και θέλω συγκρούονται.
οι καθημερινές συνήθειες
κατάπιαν τα χρόνια της ζωής μας
μόνο εικόνες έμειναν να μας θυμίζουν
κι αυτές πολλές μετρήθηκαν
δε χωράνε στις σκευές των απογόνων.
τι ψευδαίσθηση αθανασίας τα είδωλα;
4.
Οι βροχές θα 'ρθουν είπαν.
προχωρώ στην Ιερά Οδό
ο Κεραμικός έρχεται καταπάνω μου
κι ο Παρθενώνας χτίζει ψευδαισθήσεις
πίσω στον κάμπο της Ελευσίνας
σκιές απλώνονται στον μύθο και στο τώρα
χτίζουν φωλιές από γέλια, συζητήσεις, όνειρα, έρωτες, φιλίες
προσβλέπουν στο παρελθόν
μπροστά οι Αθηναίοι
αγωνίζονται να απαντήσουν σε ερωτήματα σκοτεινά και αδιέξοδα
τεχνοσκιές
περιπλανώνται στις άνυδρες κοιλάδες του νου
χαράζουν τη σκέψη
εμπορεύονται απαντήσεις σε πρόθυμους ακόλουθους
καταγράφουν τα τεθλασμένα ίχνη μιας πορείας
οθόνες ολόγυρα
αντανακλούν το τετριμμένο
συντρίβουν τις επιθυμίες
φωτογραφίζουν τον σπαραγμό της ανθρώπινης μοναξιάς
ένα πολύχρωμο πλήθος παρεμβαίνει
και όλοι μένουν μόνοι
οι βροχές ήρθαν.
οι σκιές βυθίστηκαν στον Άδη
η αδιαφορία πνίγει τους δρόμους της Αθήνας
