Πού θα μας φέρουν τέτοιοι δρόμοι;
(Γ. Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα, Γ')
Δρόμοι συντροφικοί
προδοτικοί
Δρόμοι της σκουριάς, του ασημιού
της Σταύρωσης και της Ανάστασης
Δρόμοι παλιοί
(μέσα στη νύχτα)
που αγέρωχοι
βαδίσατε
Δίχως να καταδέχεστε το μέλλον
.................................................................
Όμως εμείς Θα ερχόμαστε
Με turbo μηχανές
Με τετ α κε και σπινιαρίσματα
Μέσα από ατραπούς
Αλλά και λεωφόρους
Με στίχους
Κάθυγρους
ψιχαλιστούς
ή κατακλυσμιαίους
Δίχως την Ιστορία
Μα με τις ιστορίες μας
Εμείς
που ανασαίνουμε
Ραγδαία
Και συντριπτικά
Θα σας αφηγηθούμε.
Ἐγγὺς μὲν ἡ σῆ περὶ πάντων λήθη, ἐγγὺς δὲ ἡ περὶ πάντων περὶ σοῦ λήθη
(Λίγο ακόμα και θα τα ’χεις ξεχάσει όλα, λίγο ακόμα και θα σε ’χουν ξεχάσει όλοι)
(Μάρκος Αυρήλιος, Τὰ εἰς ἑαυτόν)
Πώς είναι να βυθίζεσαι μέσα στη λήθη
να είσαι απούσα απ’ τα πράγματα
κι από τους άλλους
να μη θυμάσαι ονόματα
τόπους φιλιά τις Μέρες του Σεφέρη
τη μάνα σου τη θάλασσα και τον εμφύλιο
Να σ’ έχουν ξεχάσει έρωτες σπίτια γατιά
Χριστούγεννα
Τα σκουληκάκια που μήνες σε απολάμβαναν
ή η φωτιά που φούντωσε για λίγο
―μόνο για μια στιγμή―
από το λιπώδες ήπαρ μου.
