Αξονική στη δυτική λεωφόρο
Στιλπνή η νύχτα σφριγηλή μα
βουβαμένη
τα περιγράμματα σκληρά
καλότεχνα ξακρισμένες θολάδες
όπως σε φίνα ψαλιδισμένο κολάζ
―ή σαν το ακριβές βλέμμα της Ακρίδας Eduard―
σε πύλη μπρος που άλλο τίποτα δεν έβρισκε να πει
παρά πως το ίδιο ισχύει με τα τείχη
λεία σκοτάδια τα γκρι μπλε
τα καστανά τα σχεδόν μαύρα
και ένα μονάχα ζαχαρί γυαλιστερό τού φεγγαριού
έβλεπαν χαμηλά στον κόλπο πώς λαμπύριζαν
τα ντροπιασμένα ναυπηγεία
σαν πεπτωκότα πρώην σμήνη αστεριών
ή όπως τα δύο χαλασμένα πνευμόνια
σε απέλπιδα ειλικρινή τομογραφία ναυαγού·
εκείνη η νύχτα άνοιγε σαν μαύρη άμμος
να τους αφήσει να διασχίσουν στα τυφλά
να κλείσει πάλι πίσω τους να θάψει
δυο προσμονές που αλληλοαπήχθησαν κρυφά
πριν εκατόν εξήντα εννέα πανσελήνους
μια πιστοποίηση άρρηκτου δεσμού
που αφημένα στο σκοτάδι κρύβουν
τα φεγγάρια με τα κυπαρίσσια
