… μα εγώ θα μείνω στις εικόνες
στο άλογο του ποιητή
που χάθηκε φτερουγίζοντας μακριά
ΕΣ
Τους νεκρούς με τα λόγια τους να τους τιμάτε,
Όμηρον εξ Ομήρου.
Και ευλογημένος όποιος σκέφτηκε
με ενός λεπτού σιγή.
Μα πώς να βάλεις εκατόν εβδομήντα πέντε
λεπτά σιγής μαζί και χωριστά
χωρίς να χαθούν στις άωρες ώρες
που δεν θα μεγαλώσουνε ποτέ
και πάντα ανήλικες θα παίζουν
με το χρόνο και το τόπι τους γυμνοπόδαρες
στα ανοιξιάτικα μάρμαρα
όπου καμιά ποτέ δεν έπιασε σπορά·
μόνο για λίγο ακούμπησαν
αγριολούλουδα, πεταλούδες και πουλιά.
Παράλληλη αναζήτηση:
