Στην έκθεση με μακέτες της Ντε Νόμπιλι*
Και παντού διάσπαρτοι αυλοί**
φευγάτη από τα χείλη μουσική Πανός δραπέτη
σε κατακόμβη σεληνιακή
ορυγμένη στα έγκατα
βυθισμένη Αρκαδία
της Φωκίωνος Νέγρη.
Κόντα αδέσποτων αγγέλων
που αργούν και νυκτερεύουν
στην αλαλάζουσα ερημία των άστεων
Παντού ταφταδένιοι ψίθυροι υφασμάτων
Μια μεταθανάτια παντού αλκή αργυρή
μαύρισμα στο ασήμι που περήφανα γερνά
ή σαν την τιάρα που πολυχρόνισε νύχτας θεάς
Ροζάλμπα τρυφερή
και ρόδινο σκαλιστό αυγή
Μια άμωμη ντεκαλκομανί
το μαρμαρένιο ντεκολτέ της
Κοκκινάδι φευγαλέο στις ωχρές παρειές
παιδιού
χρώμα πλυμένο χώμα που έπλασε η καλή βροχή
Αιώνιες σοφίτες
σαν νύχτιες αιώρες
σε αιθέρϊους κάμπους
σε πεδία χαμένα
μέσα στο χαλασμό της χρυσόσκονης των άστρων
Πώς λάμπει η κλίνη της Βιολέτας Βαλερί
λευκού γοερή κυματωγή
στον ασίγαστο στρόβιλο
σκοτεινιασμένης ζωγραφίας μενεξεδί
Ατέλειωτοι βοκαλισμοί παλιών χρυσωμάτων
λευκού παραμυθία
μπάσο κοντίνουο ροδί
σε κοιμητήρια αναστάσιμων θαυμάτων
αναμονή σελήνης
που πάει να δύσει ή ν’αναδυθεί
μιας νύχτας μπεργκαμάσκων
Παρέλαση με λάβαρο σιωπή
Μια αλλόκοσμη αμβροσία πιερότων
όπως τους ονειρεύτηκαν
Φορέ και Ντεμπισί
Ήχοι της Αρκαδίας
Gabriel Fauré (1845-1924), Κουιντέτα για πιάνο και έγχορδα αρ. 1 σε ρε ελάσσονα, op. 89 (1887-1905) και αρ. 2 σε ντο ελάσσονα, op. 115 (1919-1921)
