[ Σβαρνιάρα ]

… βρέχει στάρι σε βουνά από στάρι
βρέχει παλιές φωνές

Στενή μουσική σαν ρούχο που έμπασε

κι όλο γωνίες ομφαλοσκοπεί

σε κάμπο θυμωμένο στριμωγμένη

όλο στρατηγικές αναμονής και κρατημένες αγωνίες

Με στιχηρά ιδιόμελα τη συννεφιά, τον ήλιο,

χώμα, λάσπη και βροχή και κεραυνούς

Με το κλαρίνο ν’ αφουγκράζεται του βολοκόπου τους ρυθμούς,

το αποκάρωμα του στάλου στη σκιά,

του λίβα σείστρα ερημικά πυρρότριχα και χρυσαφιά

το πείσμα του βοδιού

την αναφανταλιά αιφνίδιας ανυπακοής

όταν ξανοίγουν οι καιροί με μια κραυγή

απρόσμενη ελευθέρωση εγκάθειρκτης ψυχής

Σβαρνιάρα: Παλιός αργός συρτός σκοπός-χορός θεσσαλικός