Η ηρεμία έσκεπε τη μικρή πόλη όπως σκέπει τη θάλασσα φιμώνοντας την ανείπωτη ταραχή των βυθών. Ήταν αυτή η φαινομένη ακινησία ένας θαυμαστός επίλογος, ένα γαλήνιο μνήμα της ζωής των πολλών που παράδινε τα πάθη αναδειγμένα σε μέλη αργά αθόρυβης χορoγραφίας αβύσσου στον άμετρο χρόνο. Τα μυστήρια του χρόνου αυτού μόνο τα δέντρα, οι βαθύρριζες φτελιές , το πολύπλοκο σαλκίμι, και τα παιδιά στα πιο καλά ενορχηστρωμένα παιχνίδια τους τα γνώριζαν. Έχετε δει παιδί να παίζει με ένα άγαλμα σε δημόσιο πάρκο παυσίλυπο, ή σε μικρή απόμερη πλατεία-δημόσιο ξέφωτο στο αναψυκτήριο μαυρόασπρο δάσος των ανθρώπων, των σκύλων και των περιστεριών όπως τα έγραψε κάποτε το φως κρατώντας όλη την αλλοχρώματη αλλοτινή σπαρταριστή ποίηση για τον εαυτό του; το παιδί υπηρετεί ένστικτα, ιερόσυλα και οργανικά τη συμμετρία των αισθημάτων, όπως τα μέλη του χορευτή επιπλέουν μόνο τις αρμόδιες κινήσεις στη θάλασσα των ρυθμών. Όπως η αράχνη πλέκει την οικονομία τής ζήσης της σε ομόκεντρους κύκλους όπου σκαλώνουν μοιραία, τί άλλο, η τροφή, τα βλέμματά μας και οι μαργαρένιες βροχοσταλίδες. Όπως τα χίλια βλέμματα του παγονιού ανοιγοκλείνουν στην επιθυμία σκορπώντας τα πολύτιμα απολιθώματα λάμψεων που διολισθαίνουν στην επιφάνεια μυριάδων ασύλληπτων χρώσεων.
Η μουσική αυτή ήταν ακουστή με τον τρόπο ας πούμε του ανταντίνο από το έγχορδο κουαρτέτο του Ντεμπισί. Ή της τρίτης σουίτας με σόλο του βιολοντσέλου , του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ναι, τελικώς, το παιδί παίζοντας με το άγαλμα, ανεβαίνει κλοτσώντας την κεφαλή του κομμένου χρόνου τα σκαλιά της σουίτας. Η μικρή πόλη συγκρατεί τους βυθούς και τα όριά της με την εσώτερη κίνηση της ζιγκ. Οι νύχτες ήταν αφιερωμένες στην ανασύσταση μιας παλιάς μπόρας με τον σάλο του νερού που επέστρεφε πασίχαρος εκεί από όπου ξεκίνησε. Με τους ανθρώπους αμυντικούς στον πόλεμο του νερού να προσπαθούν με μαγγανείες της άμμου ενθυλακωμένης σε σάκους τραχιάς λινάτσας να αναχαιτίσουν τα ασίγητα ακάθεκτα νερά. Είναι επαναλαμβανόμενο φαινόμενο ο κατακλυσμός στα μέρη αυτά. Όπου οι χωμάτινοι ξεπηδούν με τη λασπουριά από το χώμα ντυμένοι με ρίζες, φύλλα και πέταλα λουλουδιών και η δημιουργία είναι καθημερινή υπόθεση και καθήκον εφτά ποταμών που αρδεύουν τις εφτά καρδιές της. Τα εφτά παλιά της στάχια. Κάποτε η πόλη λιμνόχαρη κάτω από σφριγώσα βροχή και μια λέξη πρωτόηχη όπως το ρούκουλο, το λαλητό αργοκύλισμα των νερών, το κελάρυσμα της λαλίτσας, το χρεμέτισμα του κεραυνού, θα κοιμηθεί, βυθισμένη αλλόγλωσση Αρκαδία.
Ποιος θα μιλήσει τα όνειρά της; Θα την περισπάσει από την άναυδη ευδαιμονία της; Οι αποδημητικοί στοργικοί πελαργοί της; Τα χιόνια του άλλοτε;
ΣΥΝΑΚΡΟΑΣΗ
Κλοντ Ντεμπισί, Κουαρτέτο για έγχορδα, στα 10:24 έως τα 17:34 πρώτα λεπτά (Τρίτο Μέρος, Andantino, doucement expressif)
