Β΄μέρος
[ Βλ. το Α΄ μέρος εδώ ]
Στη Στέλλα Αλεξίου
Από το παράθυρο του διπλανού μου παρατηρώ για λίγο ακόμη την κινούμενη εικόνα. Τα επίμονα σύννεφα δεν εμποδίζουν το μάτι να δει ξανά, έστω για λίγο, κάτι τι από το πέραν. Πρόκειται για ένα απειροελάχιστο μέρος από ό, τι συνήθως αποκαλούμε σύμπαν. Το ξέρω, θέλει να με πείσει κι αυτό ότι είναι εξ ίσου αληθινό με οτιδήποτε με περιτριγυρίζει σταθερά στο εσωτερικό του αεροπλάνου. Στα τριάντα τρεις χιλιάδες πόδια που πετάμε από νωρίς το πρωί πιστοποιείται άλλωστε με τον καλύτερο μάλιστα τρόπο η εμπέδωση των απαραίτητων ισορροπιών, η επικύρωση της αρμονίας των πτητικών χειρισμών. Και βεβαίως της καθόλα εγγυημένης ασφάλειας. Αρνούμαι βέβαια να πιστέψω ότι, κατά βάθος, είναι όλα τους απολύτως σχετικά.
Θα δοκιμάσω να ξεμάθω αυτή τη φορά όσα ξέρω για την έννοια του «φερτού». Επειδή σε λίγο θα δω για πρώτη φορά την Πόλη του Μεξικού. Ας με αφήσει να την αγγίξω σε λίγο η Ciudad del México. Όχι, όντως δεν αισθάνομαι εδώ ξένος.
Μας δοκιμάζουν συχνά αναταράξεις κι αναταράξεις. Συνήθως δείχνουν σαν να μη θέλουν ούτε μια έστω στιγμή να σταματήσουν. Ένας αδυσώπητος κλυδωνισμός του είναι. Προσωρινός εντέλει. Καμία όμως προετοιμασία, ως γνωστόν, δεν αρκεί για να ξεπεραστεί το ιδιαίτερα έντονο άλγος. Μερικές μάλιστα μας περιμένουν στο ίδιο περίπου μήκος και πλάτος της υδρογείου. Όπως, για παράδειγμα, όταν περνάμε πάνω από τη Σρι Λάνκα. Τότε, ο Ινδικός Ωκεανός θέλει να πιστεύουμε ότι συνιστά την απόλυτη, τη μόνη δηλαδή πραγματικότητα. Ναι, όντως αποτελεί το τέρμα του κόσμου.
Πρόλαβα πάλι να ρίξω άλλη μια ματιά στις σημειώσεις που έχω μάθει προ πολλού να κρατώ στις πολύωρες αυτές πτήσεις. Και ξαναδιαβάζω απερίσπαστος μερικά από εκείνα που μας προτείνει απροκάλυπτα ο Κλίφορντ Γκιρτζ: «οι τρόποι για να καταλάβουμε στραβά τα πράγματα είναι ασύγκριτα περισσότεροι από αυτούς με τους οποίους θα τα καταλάβουμε σωστά, όπως συμβαίνει πάντοτε με παρόμοια εγχειρήματα, κι ένας από τους πιο συνηθισμένους τρόπους για να τα καταλάβουμε στραβά είναι να πειστούμε ότι τα καταλάβαμε σωστά – έχει εξηγηθεί η συνείδηση, πώς δουλεύει η νόηση, η μηχανή του λογικού, η τελευταία λέξη». Είναι απόσπασμα από την «Αποσταθεροποιητική πράξη», όπως συμπεριλαμβάνεται στο επιδραστικό έργο του Διαθέσιμο φως που εκδόθηκε από την «Αλεξάνδρεια» το 2009. Αλλά είναι άραγε η ώρα για αποσταθεροποιήσεις, καθώς το τζάμπο τζετ μας ετοιμάζεται για μιαν ακόμη προσγείωση;
Τα φώτα στον αεροδιάδρομο. Μόλις φάνηκαν ολοκάθαρα για να επισημάνουν με τον αδιάψευστο τρόπο τους την παράταση των ονείρων. Έχει σκοτεινιάσει στο Πεκίνο. Οι ρόδες του αεροπλάνου ακουμπούν τώρα στο ευεργετικό για την περίσταση τσιμέντο. Μια άλλη ρόδα στο μεταξύ άρχισε να κυλάει μέσα μου. Εννοώ κατά λέξη την εξής: «για την ακρίβεια, η ζωή ενός όντος διαρκεί όσο μια σκέψη. Όπως, όταν τσουλάει το κάρο, η ρόδα του αγγίζει το χώμα μόνο σ’ ένα σημείο, έτσι η ζωή διαρκεί όσο μια σκέψη». Παραπέμπω νηφάλιος πια στις ιδέες του φιλοσόφου, ακαδημαϊκού και δευτέρου Προέδρου της Ινδίας ονόματι Σαρβεπάλι Ραντακρίσναν.
Μπαίνοντας στο ταξί, θυμήθηκα τα λόγια σου προχθές στο τηλέφωνο: «ν’ αφήσεις κάποτε και τη Βαρκελώνη να γίνει εσύ».
