Στη Μαρία Ψάχου
Ένα τοπίο μπορεί να γίνει την πεπρωμένη στιγμή το καθόλα αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας.
Η σκέψη του ταξιδιού είναι κορμί. Τόσο ακέραιη η ενσυναίσθηση.
H επιφάνεια της πραγματικότητας είναι κατά κανόνα ο πρόλογος του λανθάνοντος, του συχνά απεριόριστου βάθους της.
Δεν υπάρχει άγνωστη γη για τους ταξιδιώτες που ονειρεύονται. Ή μάλλον που ξέρουν να ονειρεύονται.
Ό,τι φαίνεται, ό,τι δείχνει με την πρώτη ματιά προσιτό, μας καλεί συνήθως να δοκιμάσουμε τα όρια της αυτογνωσίας.
Η γεωγραφία επιμένει ως σήμερα να διδάσκει κρίσιμα κεφάλαια ζωής.
Το παρελθόν των ταξιδιών συνιστά λεξικό βίου.
Ούτε μυθοπλασία, ούτε προσπάθειες επινόησης: ο χάρτης του ταξιδιού είναι η επαλήθευση της επιθυμίας.
To ανοίκειο, το κατά τα φαινόμενα διαφορετικό ή ακόμη και το λεγόμενο εξωτικό στοιχείο, ενδέχεται να αποτελεί απλώς ένα διακριτό τμήμα του οικείου.
Η αναχώρηση, ένα είδος εισπνοής.
Η επιστροφή, ένα είδος αρρυθμίας.
Ο αναπόφευκτος διάλογος με την ετερότητα, κατά τη διάρκεια των περιηγήσεων, συνιστά κατά βάθος έναν ιδιαίτερο, έναν αναγκαίο αυτοσκοπό, παρά μιαν απλή, μιαν ακόμη ευκαιριακή εμπειρία ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες.
