Μη Κώνος (η επινόηση των νησιών)

Ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω. Τη θύρα εισόδου απέκλειε η χαραγμένη σε ταμπέλα απαγόρευση. Από το παράθυρο έμπαιναν όλοι. Αλώβητοι, δεν έδιναν λαβή, τα ιδανικά τους διατηρώντας ανέπαφα από κάθε εμπειρική διαστροφή. Το ίδιο συμβαίνει με γεωμετρικά στερεά, τα οποία με ευελιξία σχηματοποιούνται στο μυαλό του τοπογράφου. Η γεωμετρία συνιστά άρνηση της εμπειρίας, ενώ την υποκαθιστά. Έτσι συμβαίνει και με τα νησιά, που είναι κορυφές βουνών, αλλά μέσα στη θάλασσα. Ορεινοί όγκοι αποκτούν άλλη διάσταση, όταν βυθίζονται στο νερό. Από βουνό σε βουνό καταπλέεις, στο βάθος καταλείποντας πλημμυρισμένες πεδιάδες. Οι μηχανές των πλοίων δικαιολογούν γιατί άφησες να σε παρασύρει ο αέρας, στοιχείο αραιό, χωρίς την πυκνότητα του χώματος και των υγρών ή την τελεσίδικη συμπύκνωση της φωτιάς.
Σχήμα όχι κωνικό δίνουν στον άνεμο οι μύλοι στη νήσο Μη Κώνος. Σχήμα εικονικό διεκδικείς και εσύ. Το ότι φαντάζεσαι όλα αυτά δεν συνεπάγεται πως έχουν συμβεί. Το ότι κάτι συμβαίνει δεν σημαίνει ότι μπορείς να το φανταστείς. Ερωτεύσιμοι ήταν οι ανεμόμυλοι, πριν ανεμογεννήτριες βάλουν χέρι στο ταμείο του Αιόλου. Είναι η πρώτη αναπνοή, η πρώτη σου έξοδος, άκουσα να με επαινούν, όταν έμαθαν πως ένας φίλος με πήρε από το σπίτι, πήγαμε στο λιμάνι και μπήκαμε σε οχηματαγωγό να μας μεταφέρει στο νησί, όπου οι ρόδες θα γίνονταν πάλι στρογγυλές. Πού πας, τι γυρεύεις, αναρωτήθηκε κάποιος άλλος, όπως κάνουν όσοι προέρχονται από το Ιόνιο, όταν πρόκειται για το Αιγαίο. Τα νησιά βρίσκονται διαρκώς σε σύγκρουση μεταξύ τους. Γι’ αυτό επινοήθηκε η θάλασσα, για να τα διαχωρίζει.
Νησιά με ελάχιστους κατοίκους και παιδιά μόνον ως δείγμα ότι υπάρχουν και άλλες ηλικίες. Μονοτάξια θα είναι όλα τα σχολεία σε αταξικές κοινωνίες. Στην ίδια τάξη, κάθε μαθητής θα μαθαίνει σύμφωνα με τις ανάγκες του και θα ξεχνά σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Κανείς δεν θα προβιβάζεται σε επόμενη τάξη, αφού στην ίδια θα παραμένουν όλοι. Κανείς δεν θα επιβιβάζεται. Δεν θα υπάρχουν ταξί. Πάνω σε ακίνητα ποδήλατα θα πελαγοδρομούν όλοι. Για τους φιλομαθείς το σχολείο ποτέ δεν τελειώνει, ενώ η σχόλη ευκαιρία αποτελεί για απεκμάθηση όσων γνωρίζουν εκείνοι που σε καινούργια θέλουν να εκτεθούν. Το μέλλον συνιστά παρακίνηση, που υποκινεί το παρόν, για να μετασχηματίσει το παρελθόν.
Στα μονοπάτια του νησιού διακρίνονται οι πιο φτωχοί από τα αντίγραφα ακριβών ρούχων, που θέλουν να φορούν. Για αγωγή ψυχής μιλούν οι αψυχαγώγητοι. Για τις τέχνες οι ολιγαλφάβητοι. Για την ευτυχία οι πιο δυστυχισμένοι. Κάποιοι τα έχουν όλα γραμμένα. Αναγνώστη θεωρούν τον εαυτό τους. Η μόνη διάκριση, που κάνει ο ήλιος, είναι το πού θα ρίξει σκιά. Τα πουλιά πίνουν νερό από άδειες πισίνες, που με τα περιττώματά τους έχουν κατακλύσει. Δεν είναι περιττά τα πουλιά. Ούτε εμείς, αφού τα ελαττώματά μας γεμίζουν κάθε τόπο που μας ξεδιψά. Έλατο γίνεται το έλαττον και ελατήριο προσδοκίας των Χριστουγέννων. Δεν σπάζουν τα κλαδιά. Αύτανδρα καίγονται τα δέντρα πριν στο νερό βυθιστούν. Είμαι ποντικός, συμπεραίνει το Αραράτ. Η κιβωτός εγκιβωτίζει το ταξίδι.