«Τα κορίτσια»: τέτοιες στιγμές
Κάποιες στιγμές η μητέρα μου είναι καλύτερα. Πήγαινε, με ενθαρρύνει. Θα προσέχω. Δεν κάνω τίποτε επικίνδυνο, όταν λείπεις. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι για το τι μπορεί να κάνει ενώ είμαι εκεί. Εν πάση περιπτώσει, σε αραιά διαστήματα συναντώ περαστικούς από την Αθήνα φίλους. Ανεβαίνουν να με δουν για λίγο. Μόνιμο κάτοικο έχω καιρό να δω. Πάντοτε όμως δεν ισχύει αυτό; Οτιδήποτε είναι μόνιμο από όσα διεγείρουν το βλέμμα αφαιρείται.
Επιστρέφοντας από την τελευταία συνάντηση, κατευθύνθηκα στην κρεβατοκάμαρά της, αλλά δεν ήταν εκεί. Ούτε στο Βεσέ. Ούτε στο μπάνιο. Δεν ήταν ούτε στη δική μου κρεβατοκάμαρα, όπου κατασκοπεύοντας την έχω συλλάβει να ελέγχει αν τόσα χρόνια μακριά έμαθα να στρώνω το κρεβάτι μου. Η κατασκοπεία διευκολύνεται, αν ακούς περισσότερο από άλλους. Κυρίως όμως βοηθά να ακούνε λιγότερο εκείνοι, όπως συμβαίνει με τη μητέρα μου.
Ούτε στο σαλόνι ήταν. Τελικά την βρήκα πεσμένη στην κουζίνα. Ευτυχώς είναι μικροκαμωμένη, οπότε δεν είχε χτυπήσει. Γλίστρησα, εξήγησε. Δεν σχολίασα το ολίσθημά της. Σιωπηλά τη βοήθησα να φτάσουμε, με το μπαστούνι της και χέρι-χεράκι, έως την πολυθρόνα στην κρεβατοκάμαρά της.
Πρέπει να πω ότι ήταν η ημέρα που θα γιόρταζε ο πατέρας μου, αν ζούσε. Μία αρχαία φίλη είχε τηλεφωνήσει. Πάντοτε έπαιρνε να ευχηθεί στον πατέρα μου, ενώ εκείνος ανταπέδιδε ευχές για τον αδελφό της. Δεν την ξαφνιάζει καμία υπόθεση εργασίας, όσο παράδοξη και αν ακούγεται, οπότε δεν δίστασα να το πω. Αν ο πατέρας μου ήταν γυναίκα και λεγόταν Αθανασία, ίσως ζούσε ακόμη, είπα. Στη μητέρα μου δεν είπα τίποτε για το τηλεφώνημα. Θα της το έλεγα αργότερα. Πρόλαβε να πέσει όμως.
Στην εποχή των ονείρων
Έβλεπα ένα όνειρο, απάντησε η μητέρα μου, όταν ρώτησα πώς έπεσε. Ήμουν σε ένα σπίτι, που δεν είχε έξοδο. Έπεσα προσπαθώντας να βρω τρόπο να βγω. Αυτό δεν εξηγούσε πώς βρέθηκε στην κουζίνα. Αλλού εκείνη, αλλού οι παντόφλες, αλλού το μπαστούνι. Νόμιζα ότι ενώνουν και όχι ότι διαιρούν. Όχι διασπάσεις, αλλά συνειρμούς νόμιζα ότι υπόσχονται τα όνειρα.
Δε νιώθω τα πόδια μου, έλεγε τώρα καθισμένη στην πολυθρόνα. Δίπλα στο κρεβάτι. Της ήταν αδύνατον να σταθεί, να στρίψει, να καθίσει και να ξαπλώσει. Δεν δεχόταν τη βοήθειά μου. Αντιδρούσε, όπως τα μωρά ή οι γάτες. Στύλωνε τον κορμό, πολλαπλασιάζοντας το λίγο βάρος που έχει. Δεν με άφηνε να τη σηκώσω. Ήθελε να ορμήσει προς τα εμπρός για να βρεθεί στο κρεβάτι της.
Θα πέσεις και θα χτυπήσεις, της έλεγα. Θα βρεθούμε σε νοσοκομείο. Άσε να σε κρατήσω να σηκωθείς. Είσαι πεισματάρα, τη μάλωνα. Έμοιασες στον γιο σου. Αλλά δεν τη μάλωνα πολύ αυστηρά, οπότε αυτό κράτησε ώρες. Ήταν το διάστημα που χρειαζόταν για να αρχίσει να συνέρχεται.
Ξημέρωνε, όταν την αιφνιδίασα, σε ώρα που γίνονται οι περισσότερες επιθέσεις σε πολεμικές ταινίες. Αυτό διευκολύνει την παραγωγή. Οι εμπόλεμοι φαίνονται περισσότεροι στο ημίφως. Τα συνεργεία έχουν στήσει κάμερες και φώτα. Οι μακιγιέρ έχουν βάλει φούμο στα πρόσωπα των ηθοποιών, με τρόπο όμως που να αναγνωρίζονται από τους θεατές. Ο σκηνοθέτης δαγκώνει τα χείλη. Η μάχη αρχίζει. Με ένα γύρισμα τελειώνει η σκηνή, εφόσον όλα πάνε καλά. Cut.
Μετά την κουκούλωσα και της έδωσα ένα φιλί στα λευκά μαλλιά, που κυμάτιζαν έξω από το πάπλωμα. Είπα καλό ξημέρωμα, αν και η εξημέρωση είχε προηγηθεί. Πήγα και ξάπλωσα και εγώ πάνω στο δικό μου κρεβάτι. Με τα ρούχα. Οι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων πρέπει να είναι διαρκώς έτοιμοι. Μια ζωή κρατά ο πόλεμος με τον θάνατο.
Ήταν αργά το απόγευμα, όταν η μητέρα μου ξύπνησε για επόμενο πρωί. Είχα βγάλει τα χάπια της. Είχα κάνει καφέ. Είχα ζεστάνει λίγη τυρόπιτα. Σε ένα πιατάκι βρισκόταν η τελευταία φράουλα. Πρέπει να πάρω φρούτα. Τη βοήθησα να μετακινηθεί στην κουζίνα. Μπροστά της στο τραπέζι άφησα ένα στυλό και το χαρτάκι, όπου θα σημείωνε τα χάπια που είχε πάρει.
Η μετάληψη των δισκίων θέλει τον χρόνο της. Δεν επιδρούν τα στιγμιαία μυστήρια. Μακριά από εδώ. Εκάς. Άφησα τη μητέρα μου να ολοκληρώσει μόνη της την τελετή στον χώρο, όπου την είχα βρει πεσμένη. Διέσχισα τον διάδρομο και πήγα στο γραφείο να ανάψω ένα τσιγάρο.
Τροχός της τύχης
Άνοιξε την τηλεόραση, μου λέει. Ήταν η μητέρα μιας φίλης στο τηλέφωνο. Στον Τροχό της Τύχης. Γρίφο στην οθόνη. Έβαλαν έναν δικό σου στίχο. Όποιος τον μαντέψει κερδίζει. Θα ξέρεις το παιχνίδι. Γρήγορα. Άνοιξε, επανέλαβε. Και έκλεισε.
Συμμετέχουν τρεις παίκτες. Με τη σειρά του κάθε άτομο γυρίζει έναν τεράστιο τροχό. Η ρουλέτα σταματά, με τη βελόνα να δείχνει κάποιο χρηματικό ποσόν συνήθως. Ο παίκτης επιλέγει ένα σύμφωνο, που εμφανίζεται στη θέση του στον φωτεινό πίνακα με τα κενά γράμματα του γρίφου, αν υπάρχει. Το ποσόν πολλαπλασιάζεται με το πόσες φορές εμφανίζεται το σύμφωνο. Με τα κέρδη ο παίκτης μπορεί να αγοράσει φωνήεντα.
Αν το σύμφωνο δεν υπάρχει στον γρίφο, ο παίκτης χάνει τη σειρά του. Περιλαμβάνει και άλλα δώρα, εκτός από ποσά, ο τροχός. Κάθε παίκτης όμως επίσης κινδυνεύει, αν η ρουλέτα σταματήσει σε εντολή να χάσει τη σειρά του ή να χρεοκοπήσει. Μετά από μια σειρά από λεξιμαχίες, ο παίκτης με το υψηλότερο σκορ στον τελικό γύρο παίζει για ένα μεγαλύτερο έπαθλο, ένα αυτοκίνητο.
Χρειάζεται τύχη. Χρειάζονται γνώσεις. Χρειάζεται στρατηγική. Πρέπει να μη χάσεις τη σειρά σου και να λύσεις τον γρίφο, για να πιστωθεί το ποσόν. Μικρότερο ποσόν συγκεντρώνει όποιος λύνει τον γρίφο νωρίς. Αν όμως αργήσει, μπορεί να χάσει τη σειρά του και το παιχνίδι. Η ρουλέτα τα πάντα χωρεί, αλλά δεν συγχωρεί, οπότε ουδέν μένει.
Έχω δει τον Τροχό της Τύχης στην Αμερική, όπου το τηλεπαιχνίδι ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1975. Ημέρα των Θεοφανίων άρχισε να τρέχει η τύχη. Ημέρα γέννησης της Ζαν ντ’ Αρκ, γάμου του Τζορτζ Ουάσιγκτον, δημόσιας επίδειξης του τηλέγραφου από τον Μορς και επίθεσης στο Κογκρέσο οπαδών του Ντόναλντ Τραμπ, που ήθελαν να ακυρώσουν την πιστοποίηση των αποτελεσμάτων της εκλογής του Τζο Μπάιντεν.
Τέτοιες στιγμές εκλιπαρούν ειρωνεία
Το Σ και το Τ υπολογίζεται ότι είναι τα σύμφωνα με την υψηλότερη συχνότητα στα ελληνικά. Το Ν, το Ρ και το Μ έρχονται μετά, ενώ το Δ, το Κ, το Λ και το Π ακολουθούν. Αν πείτε ΣΤο ΝεΡό Μη Δεις ΚΛΠ, θα το θυμάστε.
[] [] [] [] [] [] ς σ [] [] [] [] [] ς [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] []
τ [] τ [] [] [] ς σ τ [] [] [] [] ς [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] []
τ [] τ [] [] [] ς σ τ [] γ μ [] ς [] κ λ [] π [] ρ [] [] ν [] [] ρ [] ν [] [] []
Τον γρίφο της ποίησης άρχισε να λύνει η Εύη από τη Θεσσαλονίκη, αλλά έχασε τη σειρά της και τον στίχο βρήκε η Ευαγγελία από τον Έβρο, που μετά από ανατροπές έχασε στον τελικό γύρο από τον Μίλτο από τη Θεσσαλονίκη, που δεν κέρδισε το αυτοκίνητο. Κανείς δεν πρέπει να ειρωνεύεται τις απώλειες ή τα κέρδη. Ούτε για λύπη να εκλιπαρεί. Ρουλέτα είναι η ποίηση. Ποντάρεις σε σύμφωνα. Αγοράζεις φωνήεντα. Όταν κερδίζεις, χάνεις.
Ένας στίχος, που αποσπάται, μπορεί να ανοίγει ή να κλειδώνει ένα ποίημα. Τι κάνει ο στίχος τέτοιες στιγμές εκλιπαρούν ειρωνεία για το Κλειδί του Σωκράτη, που είναι το τελευταίο ποίημα από τη σειρά Προσωκρατικοί; Θα το δείτε παρακάτω. Τέλος να βάλω στην εποχή τους, τα όνειρα με παρακινούν. Θέλουν να κλειδώσω και στον αέρα να πετάξω το κλειδί, ακόμη και αν η μαμή της νέας εποχής δεν καταφέρει να το πιάσει. Ποίηση είναι η εκφορά του λόγου, που τον μύθο καθιστά πραγματικότητα.
Ποιήματα συγκεντρώνονται σε ανθολογίες, όπου στίχους αναζητούν φιλόλογοι, που τη γλώσσα τους συντηρούν βρίσκοντας γρίφους για τηλεπαιχνίδια. Η ζωή συνιστά μία ανθολογία όσων πέρασαν και όσων έρχονται. Κάποια στιγμή πλημμυρίζει ή στεγνώνει το βάζο με τα λουλούδια. Ξηρασία και κατακλυσμός έχουν κοινό αποτέλεσμα. Το τέλος πάντοτε φτάνει για τα κομμένα λουλούδια. Φτάνει η ώρα, που από άλλα άνθη θα αντικατασταθούν στο βάζο της ζωής.
Εν τω μεταξύ, περνούσαν οι ημέρες βοηθώντας τη μητέρα μου να μάθει πώς να χρησιμοποιεί αντί για μπαστούνι περιπατητή. Είναι πανέξυπνη μαθήτρια, αλλά της ήταν δύσκολο να σηκωθεί. Τίποτε δεν μπορούσε να γίνει γρήγορα. Είχε το Πι, αλλά όχι το Φι. Της έλειπαν σύμφωνα στο τηλεπαιχνίδι της ζωής. Δίσταζε να αγοράσει φωνήεντα.
Μια ημέρα ξέχασε ότι δεν περπατά και σηκώθηκε.
*
Κλειδί του Σωκράτη
Κανείς τους δεν αμφιβάλλει για εμένα
ενώ περιμένουν
(μήπως σας καθυστερώ;)
απαθής να καταπιώ το κώνειο
χωρίς φόβο χωρίς καν δισταγμό
Τέτοιες στιγμές εκλιπαρούν ειρωνεία
Αφού και εκείνοι που θα μείνουν γνωστοί
απλώς ως πρόδρομοί μου
με καταδιώκουν στα όνειρα
με παρακινούν
να βάλω τέλος στην εποχή τους
κλειδώνοντας και πετώντας ψηλά
στον αέρα το κλειδί
Ποιος θα το πιάσει όμως
πριν χαθεί
στη ματωμένη καταπακτή
από όπου ανασύρει το νεογέννητο
με το ένα χέρι της η μαμή
Αν στον αέρα δοκιμάσει
να πιάσει με αυτό το χέρι
το κλειδί
ένα από τα δύο θα πρέπει να της πέσει, νομίζω
ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ
[«Τα κορίτσια»]
τι ψυχή έχει μια ηλεκτρική κουζίνα; κινητικότητα χαρτοπετσέτες η γενναιότητα των άθλων τρία φύγε φερμουάρ τα πρώτα βήματα το φόρεμα φωτογραφίες κρυπτογραφήσεις μαθηματικά της ηλικίας ρολόγια καλό βράδυ μεγαλώνοντας σε χαρέμι βήματα βαλς ο υδραυλικός το ημερολόγιο
19.1.2026 - Τροχός της Τύχης | Star TV
