Είναι προνόμιο να γεννηθείς πλάι στη θάλασσα, να ακούς τα κύματα του Πελάγους, να νιώθεις τη δροσιά από τις σταγόνες που φτάνουν μέχρι τη βεράντα του σπιτιού σου. Προνόμιο μοναδικό, γιατί εκείνη τη στιγμή η θάλασσα στάζει μελάνη και αρχίζει να γράφει το μέλλον σου.
Τι μπορεί να σημαίνει να γεννηθείς πλάι στη θάλασσα;
Μπαίνεις αμέσως στη βαρκούλα σου και ξεκινάς για το ταξίδι της ζωής. Αν το νερό είναι πραγματικό και το πλοιάριό σου φανταστικό, το ταξίδι θα σε πάει ακόμη πιο μακριά από αυτό που ονειρεύτηκες. Θα κολυμπάς, θα έχεις φτερά να πετάξεις, θα απολαμβάνεις συνάμα Γη και Ουρανό.
Πολύ μικρή πήγα για ένα διάστημα με τους γονείς μου και το αδελφάκι μου στη Ρόδο. Η θάλασσα που την αγκάλιαζε δεν ήταν κόλπος να σε σφίξει στην αγκαλιά του. Ένιωθα σαν να γλιστρούσα από τα κύματα του δικού μου πελάγους, για να φύγω ακόμη πιο μακριά. Τα κύματα που την έλουζαν ήταν άνοιγμα στο Αιγαίο και σε κάθε σταγόνα νερού της Γης. Κάθε παραλία είχε τον δικό της συμβολισμό. Το τρυφερό αγκάλιασμα του δικού μου αλμυρού νερού γινόταν τώρα ταξίδι πάνω σε μαγική θεατρική σκηνή, με φόντο τον Ουρανό.
Αθήνα, με τα θαλασσινά τοπία, κυρίως του Πειραιά, Νέα Υόρκη, με τον ποταμό Χάντσον να τη διασχίζει, Παρίσι με τον Σηκουάνα. Εκεί νοσταλγούσα το ακορντεόν μου, αλλά και έτρεμα στη σκέψη μήπως γίνω κομμάτι τού υπερκόσμιου τοπίου και προδώσω για τη μελωδία όλα μου τα όνειρα, με επίκεντρο την αριστοτελική Ποιητική, που αποκαλούσα μαγεία της ποίησης σε καθρέφτη, και λάτρευα από το Δημοτικό – χάρη στον εμπνευσμένο δάσκαλό μας τον αείμνηστο Βάσο Οικονομίδη.
Η Θεσσαλονίκη, με τον Θερμαϊκό στην αγκαλιά της, προέκυψε αιφνιδίως και κράτησε για πάντα. Στο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες δεν συμμετείχαν αποκλειστικά στην ερμηνεία κάποιου σπουδαίου ποιήματος, που διάβαζαν για πρώτη φορά, παρακολουθούσαν τα χέρια μου όταν σηκώνονταν απαλά, σαν να ήθελαν να γίνουν σύννεφα να τους προστατέψουν από τον φλογερό ήλιο της Ποίησης ή φτερά για να τους βοηθήσουν να πετάξουν ακόμη πιο μακριά.
Και τότε είδα το πεπρωμένο μου μέσα στο φως του ελληνικού Ήλιου: Όπου και αν πήγαινα, η ίδια μελίρρυτη βροχούλα γινόταν Καρπάθιο Πέλαγος και με ακολουθούσε.
