Ρον Πάτζετ: 11 ποιήματα

Και αλήθεια

Χρησιμοποιούμε πλάγια
για να φορτίσουμε με ηλεκτρισμό τις λέξεις.
Μετά συνδέουμε τις λέξεις
με λάμπες.
Έτσι φωτίζουμε τα σπίτια μας.
Πράγματι.

Λεπτό

Το δέρμα μου έχει γίνει
λεπτότερο, λεπτό
σαν το χαρτί
στο οποίο γράφω.
Μερικές φορές
κόβομαι κατά λάθος
και ούτε που το αντιλαμβάνομαι:
μια λεπτή γραμμή αίματος εμφανίζεται εκεί.
Δύσκολο να της μιλήσω.

Άνθρωποι

Οι άνθρωποι είναι τόσο
θεότρελοι
είναι απίστευτο
ότι βγάζουμε
τη μέρα
χωρίς κάποιος απ’ αυτούς
να διαλύει τα μέρη
του σώματός του
και μετά να τα συναρμολογεί
και πάλι
σε λάθος σειρά
μπροστά στα μάτια μας.

Ελπίδα

Υπάρχει ελπίδα για σένα
ή οποιονδήποτε άλλον;
Και βέβαια υπάρχει,
αλλά ελπίδα για τι;

Η ελπίδα δεν είναι για κάτι.
Είναι απλά μια μεγάλη παρέα αισθημάτων.

Πωλ Ελυάρ

Ο Πωλ Ελυάρ είπε,
«υπάρχει ένας άλλος κόσμος
αλλά είναι σ’ αυτόν εδώ»
ή κάτι παρόμοιο.
Θα έλεγα ότι
«όλα είναι αρκετά περίεργα
ως έχουν»
ή κάτι παρόμοιο.
Ο γραφικός μου χαρακτήρας για παράδειγμα
και το χέρι μου που γράφει.
Χέρι, πες γεια στον Πωλ Ελυάρ.

Σκούπισμα

Αυτό που θέλω να κάνω
είναι να ξεχάσω ό,τι
μέχρι τώρα ήξερα για ποίηση
και να σκουπίσω τις πευκοβελόνες
από τη σκεπή της καλύβας
και να τις δω να πετούν μακριά
και να χάνονται στο απόγευμα αυτού του Οκτωβρίου.

Η πένα είναι πιο δυνατή από το σπαθί,
αλλά σήμερα η σκούπα
είναι πιο δυνατή από την πένα.

Ποίημα

Είσαι εδώ –
και αν χαλαρώσεις
μια στιγμή
η πλάτη σου
και άλλα μέρη
θα έρθουν
και θα μπορέσεις να είσαι
μαζί τους,
με τον εαυτό σου,
μια μικρή ευτυχία.

Παραιτούμαι

Παραιτούμαι
για σήμερα
αλλά θα επιστρέψω
αύριο
με την πένα μου
και χαρτί και ταυτότητα
που επιτηρεί τα πράγματα.

Ο πλάνης

Ξέχασα να φέρω το ρολόι μου.
Λαμπρός γκρίζος πρωινός ουρανός, ούτε ίχνος
ήλιου.
Έφυγα απ’ το σπίτι γύρω στις 9
και είμαι εδώ για. . .
καμιά ώρα; Λιγότερο
νομίζω.

Έχω
μια μικρή λίμνη, ένα δάσος, έναν γκρίζο ουρανό,
και ένα μυαλό που περιπλανιέται
από τη μια στιγμή στην άλλη.

Χάικου

Πρώτα ηρέμησε.
Μετά μείνε έτσι
όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Φωτ. Αρχείο «New York Times»
Φωτ. Αρχείο «New York Times»


O Ρον Πάτζετ (Τάλσα, Οκλαχόμα, 1942) είναι ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Ανήκει στη νεότερη γενιά της ανεπίσημης Σχολής της Νέας Υόρκης, όπου ζει από το 1960. Μεταξύ άλλων έχει γράψει ποιήματα για την ταινία Πάτερσον του Τζιμ Τζάρμους. Τα ποιήματα που παρουσιάζουμε εδώ είναι από τη συλλογή Big cabin, Coffee House Press 2019.

Στα περιεχόμενα:  Κάρελ Φαμπρίτσιους, «Η καρδερίνα» (1654)

Ilya Suites in Alonissos Island, Greece
ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
 

αυτόν τον μήνα οι εκδότες προτείνουν: