I oveshare the past. Again. / You call me a replacement child, / but I’m the happy idiot of my family, / the one born into, the one I raised
Danny Shot, “For Eva’’
α. Πώς πάνε κι έρχονται, σφυρίζουν στα χιλιόμετρα, οι μνήμες, οι θύμησες (όπως λέγαμε μεταπολιτευτικώς), αφιονισμένες τώρα οι μνήμες/θύμησες από τη μανία να πεις όσο πιο πολλά μπορείς αντιμέτωπος πια με του γήρατος το φάσμα που ανακατώνεται στης ύπαρξης το μπλέντερ με μιαν εφηβική παραφορά που ακόμη καλά κρατεί, που η μελέτη του Proust και πάλι τη θεριεύει, καθώς –έχει επανειλημμένως ειπωθεί—ο άνθρωπος είναι ένα εργοτάξιο παραγωγής και καταγραφής και μετάπλασης και διασκευής αναμνήσεων (έγραψε ο Σταθόπουλος: Η διασκευή του εαυτού μου στις 06:30, έγραψε η Duras: Ο μηχανισμός της σάρκας είναι εξαιρετικά ακριβής), τουθόπερ σημαίνει ότι γράφοντας ανακαλύπτουμε αναμοχλεύουμε επινοούμε εκ νέου τον άλλοτε εαυτό μας, έναν εαυτό που, μες στη φούρια και το λάχα-λάχα και το πατ-κιουτ των πραγμάτων, έχουμε αρκετά παραμελήσει, έχουμε καμπόσο αμελήσει, έχουμε ενίοτε στην άκρη παρατήσει, έναν εαυτό που γαλουχήθηκε μέσα σε μιαν ευδαίμονα οικογένεια και του έλαχαν ευδαίμονες φίλοι.
β. Συμβάλλει στη συνοχή και τη συνεκτικότητα της προσωπικότητας και της φυσιογνωμίας σου η μελέτη του Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, καθόσον σε διευκολύνει να συνδυάσεις μια προχθεσινή ωραιότητα –την όγδοη προβολή του φιλμικού ποιήματος How to Shoot a Ghost του Charlie Kaufman (σκηνοθεσία) και της Εύας H.D. (σενάριο) στον ιστορικό κινηματογράφο Studio που ίδρυσε ο αείμνηστος Σωκράτης Καψάσκης (ποιητής, σκηνοθέτης, και μεταφραστής του Ulysses) και διευθύνει σήμερα ο ακάματος Βελισσάριος Κοσσυβάκης– με μια προ πέντε δεκαετιών ωραιότητα, ήτοι την επαναληπτική ακρόαση του θρυλικού διπλού δίσκου Trout Mask Replica (1969) του Captain Beefheart, μόλις στα δεκαέξι σου, και αφού τον έφερε στο διαμέρισμα όπου έμενες με τους γονείς σου, στον Βόλο, ο Μάριος από το Λονδίνο, όπου σπούδαζε αρχιτεκτονική, και επίσης να συνδυάσεις, σήμερα, 26 Μαρτίου του 2026, τις δύο αυτές κρίσιμες μνήμες με τη χθεσινή θέαση του αριστουργήματος, από δέκα χιλιάδες απόψεις, L'Année dernière à Marienbad (1961) που είδες με μάτια βουρκωμένα χθες το βράδυ, αναθυμούμενος δύο περιλάλητους & καθοριστικούς έρωτές σου – ο δεύτερος μ᾽ ένα άπιαστο πουλί, μ᾽ ένα απαράμιλλο αερικό, με μια μεταμοντέρνα Αλμπερτίν, ο πρώτος μ᾽ ένα δαιμόνιο διακυμάνσεων, με μια κοπέλα φτυστή η Eszter Balint στο αλησμόνητο φιλμ Stranger Than Paradise (1984) του υπέροχου, από άλλες δέκα χιλιάδες απόψεις Jim Jarmusch.
γ. Μια και περί Αλμπερτίν ο λόγος, ας σημειωθεί ότι έχω προβεί σε μετρημένες εξήντα έξι (66) υπογραμμίσεις διαβάζοντας, ξανά και ξανά, το μόλις δεκαεφτά σελίδων, εξόχου πυκνότητος, κείμενο Ασκήσεις για την Αλμπερτίν της λατρεμένης μου ποιήτριας Anne Carson, το οποίο κείμενο δημοσιεύτηκε, μεταφρασμένο από την Όλγα Παπακώστα, στο εικοστό τεύχος (Φθινόπωρο & Χειμώνας 2017) του πολύτιμου περιοδικού Ποιητική, και στο οποίο κείμενο διαβάζουμε, φέρ᾽ ειπείν, ότι το όνομα Αλμπερτίν απαντά δύο χιλιάδες τριακόσιες εξήντα τρεις φορές στο Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, πάει να πει πολύ περισσότερες από κάθε άλλου χαρακτήρα, ενώ η ίδια η Αλμπερτίν είναι παρούσα ή αναφέρεται σε οχτακόσιες εφτά σελίδες, και ότι στο περίπου δεκαεννέα τοις εκατό των σελίδων αυτών η Αλμπερτίν κοιμάται – ας σημειώσω με τη σειρά μου ότι το όνομα του αφηγητή (Μαρσέλ) μνημονεύεται μονάχα από την Αλμπερτίν και μάλιστα μονάχα μία φορά σε όλο το μυθιστόρημα, ήτοι στις 448 συν 496 συν 576 συν 512 συν 420 συν 296 συν 404 σελίδες του Proust, για την ακρίβεια στη σελίδα 61 του τόμου Η Φυλακισμένη (που συμβαίνει να είναι ο πέμπτος εκ των εφτά του έργου), στην οποία σελίδα η διαβάζουμε ότι, μ᾽ έναν μικρό μορφασμό τον οποίο μετέτρεπε η ίδια σε φιλί, η μισοκοιμισμένη Αλμπερτίν, απευθύνθηκε στο αφηγητή λέγοντας Μαρσέλ μου και Μαρσέλ, αγαπημένε μου.
δ. Ας σημειώσω περαιτέρω ότι στον ίδιο τόμο, και στις σελίδες 93 και 128 απαντούν δύο νύξεις, αλλά μόνον νύξεις δίχως συγκεκριμένη μνεία, στο όνομα του αφηγητή, κάτι που με οδηγεί στο να εναντιωθώ (έστω εκπρόθεσμα) στην άποψη του μείζονος μελετητή του Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, τον Roger Whitney Shattuck (20.08.1923 - 08.12.2005), o οποίος αποφάνθηκε ότι ο εν λόγω τόμος, Η Φυλακισμένη, είναι ο μόνος τόμος του μυθιστορήματος τον οποίο ένας αναγνώστης χωρίς πολύ χρόνο στη διάθεσή του μπορεί άφοβα να τον παραλείψει εντελώς, όπως γράφει η Anne Carson την έβδομη θέση του λαμπρού κειμένου της που, ας αναφερθεί, απαρτίζεται από 59 Θέσεις και 16 Παραρτήματα, τα οποία (ποιος ξέρει γιατί; πάντως προσωπικά έως σήμερα δεν το έχω εξιχνιάσει!) φέρουν τους τίτλους Παράρτημα 4, Παράρτημα 8, Παράρτημα 15 (α), Παράρτημα 15 (β), Παράρτημα 17, Παράρτημα 19, Παράρτημα 20, Παράρτημα 21, Παράρτημα 29, Παράρτημα 32, Παράρτημα 33 (α), Παράρτημα 33 (β), Παράρτημα 34, Παράρτημα 40, Παράρτημα 53, Παράρτημα 59 – Παραρτήματα στα οποία, εντούτοις, θίγονται θέματα σημαίνοντα για την πρόσληψη, και απόλαυση, του προυστικού έργου, όπως, λόγου χάριν, η κίνηση, η ταχύτητα, τα επίθετα (Τα επίθετα είναι τα χερούλια του Όντος, γράφει θαυμαστά η Καναδέζα ποιήτρια), η ανεξιχνίαστη κοινοτοπία της ύπαρξης, οι σχέσεις του Marcel Proust με τον σωφέρ του, και πιλότο αεροσκαφών, Alfred Agostinelli (11.10.1888 - 30.5.1914), τα παιχνίδια και η οδύνη της ζήλειας – ω! καθώς επανέρχομαι στο κείμενο της Carson, σήμερα, απορώ και εξίσταμαι διότι παρέλειψα να υπογραμμίσω την τριακοστή θέση: Το γέλιο της Αλμπερτίν μοιάζει στο χρώμα και στη μυρωδιά με γεράνι, παράλειψη ενδεχομένως συγγνωστή μιας και τον καιρό της πρώτης ανάγνωσης του κειμένου (2017) δεν είχε φτάσει στα αυτιά μου το γέλιο της ειρημένης μεταμοντέρνας Αλμπερτίν, του αερικού, κάτι που έμελλε να συμβεί μόλις το φθινόπωρο του 2024, ήτοι εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την εν λόγω πρώτη ανάγνωση.
