21. Χαράματα. Οι μαυροντυμένες με τα τσεμπέρια άφησαν τα γεμάτα γκιούμια πλάι στα νερά της βρύσης και οι άλλες τις βελέντζες και τα άλλα ρούχα πλάι στα νερά του ποταμού της πόλης και όλες μαζί, αφού περάσαν πρώτα μπροστά από το «Ζαχαροπλαστείον ο Κρίνος» άρχισαν, κατευθυνόμενες προς το λόφο Καραμάν απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό, να μεταβάλλονται πρώτα σε ιέρειες και ύστερα σε ερωτιδείς που πετούσαν. Χαμήλωναν όλοι μαζί πάνω στο λόφο πίσω από τον οποίο κανείς δεν ήξερε τι υπάρχει και άρχιζαν τις ικεσίες προς τη Θεά Αφροδίτη: να γεννηθεί και πάλι μέσ΄ από κείνο το τεράστιο ροδαλό κοχύλι, όπως κάποτε στα νερά της Πάφου.
Πέρασε ώρα πολλή και ξαφνικά με λάμψεις όπως εκείνες των ακτίνων του ήλιου στα νερά της θαλάσσης, αναδύθηκε ρόδινη και κατάγυμνη μέσ΄ από κείνο το κοχύλι και μιλιούνια οι ερωτιδείς, σα να ήταν σύννεφο, την περιέβαλλαν.
Και είπε Εκείνη:
«Πίσω από το λόφο είναι ο Θάνατος, το Σύμπαν και ο Νους. Εγώ ορίζω τα πάντα.
Πραγματικότητα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ο Θάνατος, και ο Νους που γίνεται Σύμπαν και πάλι από την αρχή. Τίποτε δεν γίνεται χώμα.
Κάπου στην άκρη είναι και η Σελήνη με τη μορφή της τελευταίας σταγόνας του λιωμένου χρυσού στο καλούπι. Όπως εκείνο το δάκρυ μου. Εκεί είναι και οι Μούσες σε κατάχρυσο φόντο ψηφιδωτού κόγχης».
Αυτά είπε η Θεά και οι ερωτιδείς τα χάραξαν σε στήλες και τις έστησαν στο μέσο της πλατείας Ρεβυθιάδη και γύρισαν πάλι στα νερά ως μαυροντυμένες με τσεμπέρια.
[ Αρχή του χειμώνα 2025 ]
