Ήταν η τελευταία φορά που εμπιστευόμουν την κρίση του σοφού Ελιέζερ προτού στείλω κάποιο δημιούργημά μου στο περιοδικό Χάρτης. Νομίζω πως το είχε υποψιαστεί, έδειχνε να το ξέρει. Κατέφθασε καμαρωτός. Ήρθε και στήθηκε μπροστά μου σα στέκα του μπιλιάρδου. Με κοίταζε. Πειραγμένος; Aπορημένος; Είχε την έκφραση ανθρώπου που δεν μπορεί να αποφανθεί αν κάποιος κάνει κάτι για να ζήσει ή ζει για να κάνει κάτι. Κοίταξα εκστασιασμένος προς τα παπούτσια του… Μου επέστρεψε το γερασμένο ποίημα, περπάτησε κοιτάζοντάς τα κι αυτός κι έφυγε! Είπε ένα γεια πάντως πριν φύγει. (Ξεθύμωσε, ξεθύμανε;). Εγώ, πάντως, παρέμεινα άλαλος.
Είναι κάτι ποιήματα τα οποία, όταν γεράσουν κάπως, δείχνουν πολύ μπασμένα, σα να έχουν κοντύνει και μικρύνει… Παρατηρεί κανείς συχνά και μικροαλλαγές στο σωματότυπό τους. Καμιά φορά είναι σαν να έχουν αλλάξει και μυαλά, το διαπιστώνει κανείς από τις αλλαγές στον τίτλο τους. Κάτι τέτοια συμβαίνουν συνήθως άμα είναι ακόμη εν ζωή ο δημιουργός τους. Τέλος πάντων… μπορεί κανείς, πιο καλόγνωμα, να πει πως κάποια ποιήματα εξελίσσονται στο πέρασμα του χρόνου. Νομίζω πως κάτι τέτοιο έχει συμβεί και στο ποίημα Σύμβολa, δημοσιευμένο στο 61ο
τεύχος του περιοδικού Χάρτης, τον Ιανουάριο του 2024. Αναμενόμενο βέβαια, τα Ποιήματα του Καιρού επηρεάζονται πολύ από την αλλαγή του καιρού και των καιρών.
Δείτε λοιπόν την όψη του δυόμιση περίπου χρόνια μετά:
Σε δρομάκι της Πειραϊκής
Σύμβολο πελαγίσιας ελευθερίας
λευκός γλάρος μασουλάει
το άλαλο λευκό περιστέρι
σύμβολο πανανθρώπινης ειρήνης.
Πτηνωδία, ήταν η λέξη που μου ήρθε στο μυαλό.
